|
Hoc illi canini philosophi, hoc est Cynici, non viderunt,
proferentes contra humanam verecundiam, quid aliud quam caninam, hoc
est immundam impudentemque sententiam? ut scilicet quoniam justum est
quod fit in uxore, palam non pudeat id agere; nec in vico aut platea
qualibet conjugalem concubitum devitare. Vicit tamen pudor naturalis
opinionem hujus erroris. Nam etsi perhibent hoc aliquando gloriabundum
fecisse Diogenem, ita putantem sectam suam nobiliorem futuram, si in
hominum memoria insignior ejus impudentia figeretur: postea tamen a
Cynicis fieri cessatum est; plusque valuit pudor, ut erubescerent
homines hominibus, quam error, ut homines canibus esse similes
affectarent. Unde et illum vel illos, qui hoc fecisse referuntur,
potius arbitror concumbentium motus dedisse oculis hominum nescientium
quid sub pallio gereretur , quam humano premente conspectu potuisse
illam peragi voluptatem. Ibi enim philosophi non erubescebant videri
se velle concumbere, ubi libido ipsa erubesceret surgere. Et nunc
videmus adhuc esse philosophos Cynicos; hi enim sunt, qui non solum
amiciuntur pallio, verum etiam clavam ferunt: nemo tamen eorum audet
hoc facere; quod si aliqui ausi essent, ut non dicam ictibus
lapidantium, certe conspuentium salivis obruerentur. Pudet igitur
hujus libidinis humanam sine ulla dubitatione naturam, et merito
pudet. In ejus quippe inobedientia, quae genitalia corporis membra
solis suis motibus subdidit, et potestati voluntatis eripuit, satis
ostenditur quid sit hominis illi primae inobedientiae retributum: quod
in ea maxime parte oportuit apparere, qua generatur ipsa natura, quae
illo primo et magno in deterius est mutata peccato: a cujus nexu nullus
eruitur, nisi id quod, cum omnes in uno essent, in communem perniciem
perpetratum est, et Dei justitia vindicatum, Dei gratia in singulis
expietur.
|
|
