|
Absit itaque, ut credamus illos conjuges in paradiso constitutos per
hanc libidinem, de qua erubescendo eadem membra texerunt, impleturos
fuisse quod in sua benedictione Deus dixit, Crescite, et
multiplicamini, et implete terram (Gen. I, 28). Post peccatum
quippe orta est haec libido; post peccatum eam natura non impudens,
amissa potestate cui corpus ex omni parte serviebat, sensit,
attendit, erubuit, operuit. Illa vero benedictio nuptiarum, ut
conjugati crescerent, et multiplicarentur, et implerent terram,
quamvis et in delinquentibus manserit; tamen antequam delinquerent,
data est, ut cognosceretur procreationem filiorum ad gloriam connubii,
non ad poenam pertinere peccati. Sed nunc homines, profecto illius
quae in paradiso fuit felicitatis ignari, nisi per hoc quod experti
sunt, id est per libidinem, de qua videmus ipsam etiam honestatem
crubescere nuptiarum, non potuisse gigni filios opinantur: alii
Scripturas divinas, ubi legitur post peccatum puduisse nuditatis, et
pudenda esse contecta, prorsus non accipientes, sed infideliter
irridentes ; alii vero quamvis eas accipiant et honorent, illud tamen
quod dictum est, Crescite, et multiplicamini, non secundum carnalem
fecunditatem volunt intelligi ; quia et secundum animam legitur tale
aliquid dictum, Multiplicabis me in anima mea virtute tua (Psal.
CXXXVII, 4): ut id quod in Genesi sequitur, Et implete
terram, et dominamini ejus, terram intelligant carnem, quam
praesentia sua implet anima, ejusque maxime dominatur, cum in virtute
multiplicatur. Carnales autem fetus sine libidine, quae post peccatum
exorta, inspecta, confusa, velata est, nec tunc nasci potuisse,
sicut neque nunc possunt; nec in paradiso futuros fuisse, sed foris,
sicut et factum est. Nam posteaquam inde dimissi sunt, ad gignendos
filios coierunt, eosque genuerunt.
|
|
