|
1. Prius ergo videndum est, quid sit secundum carnem, quid secundum
spiritum vivere. Quisquis enim hoc quod diximus prima fronte
inspicit, vel non recolens, vel minus advertens quemadmodum
Scripturae sanctae loquantur, potest putare philosophos quidem
Epicureos secundum carnem vivere, quia summum bonum hominis in
corporis voluptate posuerunt; et si qui alii sunt, qui quoquo modo
corporis bonum, summum bonum esse hominis opinati sunt; et omne eorum
vulgus, qui non aliquo dogmate, vel eo modo philosophamur, sed
proclives ad libidinem, nisi ex voluptatibus, quas corporeis sensibus
capiunt, gaudere nesciunt: Stoicos autem, qui summum bonum hominis
in animo ponunt, secundum spiritum vivere; quia et hominis animus quid
est, nisi spiritus? Sed sicut loquitur Scriptura divina, secundum
carnem vivere utrique monstrantur. Carnem quippe appellat, non solum
corpus terreni atque mortalis animantis: veluti cum dicit, Non omnis
caro eadem caro; sed alia quidem hominis, alia autem caro pecoris,
alia volucrum, alia piscium (I Cor. XV, 39): sed aliis
multis modis significatione hujus nominis utitur, inter quos varios
locutionis modos saepe etiam ipsum hominem, id est naturam hominis,
carnem nuncupat, modo locutionis a parte totum , quale est, Ex
operibus legis non justificabitur omnis caro (Rom. III, 20).
Quid enim voluit intelligi, nisi omnis homo? Quod apertius paulo
post ait, In lege nemo justificatur (Galat. III, 11): et ad
Galatas, Scientes quia non justificabitur homo ex operibus legis
(Id. II, 16), Secundum hoc intelligitur, Et Verbum caro
factum est (Joan. I, 14): id est, homo. Quod non recte
accipientes quidam , putaverunt Christo humanam animam defuisse.
Sicut enim a toto pars accipitur, ubi Mariae Magdalenae verba in
Evangelio leguntur dicentis, Abstulerunt Dominum meum, et nescio
ubi posuerunt eum (Id. XX, 13); cum de sola Christi carne
loqueretur, quam sepultam de monumento putabat ablatam: ita et a parte
totum, carne nominata intelligitur homo; sicuti ea sunt quae supra
commemoravimus.
2. Cum igitur multis modis, quos perscrutari et colligere longum
est, divina Scriptura nuncupet carnem: quid sit secundum carnem
vivere (quod profecto malum est, cum ipsa carnis natura non sit
malum) ut indagare possimus, inspiciamus diligenter illum locum
Epistolae Pauli apostoli, quam scripsit ad Galatas, ubi ait,
Manifesta autem sunt opera carnis, quae sunt adulteria,
fornicationes, immunditiae, luxuriae, idolorum servitus, veneficia,
inimicitiae, contentiones, aemulationes, animositates,
dissensiones, haereses, invidiae, ebrietates, comessationes, et his
similia; quae praedico vobis, sicut et praedixi, quoniam qui talia
agunt, regnum Dei non possidebunt (Galat. V, 19-21). Iste
totus Epistolae apostolicae locus, quantum ad rem praesentem satis
esse videbitur, consideratus, poterit hanc dissolvere quaestionem,
quid sit secundum carnem vivere. In operibus namque carnis, quae
manifesta esse dixit, eaque commemorata damnavit, non illa tantum
invenimus, quae ad voluptatem pertinent carnis, sicuti sunt
fornicationes, immunditiae, luxuriae, ebrietates, comessationes;
verum etiam illa quibus animi vitia demonstrantur a voluptate carnis
aliena. Quis enim servitutem quae idolis exhibetur, veneficia,
inimicitias, contentiones, aemulationes, animositates,
dissensiones, haereses, invidias, non potius intelligat animi vitia
esse quam carnis? Quandoquidem fieri potest, ut propter idololatriam
vel haeresis alicujus errorem a voluptatibus carnis temperetur: et
tamen etiam tunc homo, quamvis carnis libidines continere atque
cohibere videatur, secundum carnem vivere hac apostolica auctoritate
convincitur; et in eo quod abstinet a voluptatibus carnis, damnabilia
opera carnis agere demonstratur. Quis inimicitias non in animo
habeat? aut quis ita loquatur, ut inimico suo, vel quem putat
inimicum, dicat, Malam carnem, ac non potius, Malum animum habes
adversum me? Postremo sicut carnalitates, ut ita dicam, si quis
audisset, non dubitasset carni tribuere; ita nemo dubitat animositates
ad animum pertinere: cur ergo haec omnia et his similia Doctor
Gentium in fide et veritate opera carnis appellat, nisi quia eo
locutionis modo, quo totum significatur a parte, ipsum hominem vult
nomine carnis intelligi?
|
|
