|
Languor est quippe iste, id est illa inobedientia, de qua in libro
quartodecimo disseruimus (Capp. 1, 11 et alibi), primae
inobedientiae supplicium; et ideo non natura, sed vitium: propter
quod dicitur proficientibus bonis, et ex fide in hac peregrinatione
viventibus, Invicem onera vestra portate, et sic adimplebitis legem
Christi (Galat. VI, 2) . Item alibi dicitur: Corripite
inquietos, consolamini pussillanimes, suscipite infirmos, patientes
estote ad omnes. Videte ne quis malum pro malo alicui reddat (I
Thess. V, 14 et 15). Item alio loco: Si praeoccupatus
fuerit homo in aliquo delicto, vos qui spirituales estis, instruite
hujusmodi in spiritu mansuetudinis, intendens te ipsum, ne et tu
tenteris (Galat. VI, 1). Et alibi: Sol non occidat super
iracundiam vestram (Ephes. IV, 26). Et in Evangelio: Si
peccaverit in te frater tuus, corripe eum inter te et ipsum solum
(Matth. XVIII, 15). Item de peccatis, in quibus multorum
cavetur offensio, Apostolus dicit: Peccantes coram omnibus argue,
ut et caeteri timorem habeant (I Tim. V, 20). Propter hoc et
de venia invicem danda, multa praecipiuntur, et magna cura, propter
tenendam pacem, sine qua nemo poterit videre Deum (Hebr. XII,
14): ubi ille terror est, quando jubetur servus decem millium
talentorum reddere debita, quae illi fuerant relaxata, quoniam debitum
denariorum centum conservo suo non relaxavit. Qua similitudine
proposita, Dominus Jesus adjecit, atque ait, Sic et vobis faciet
Pater vester coelestis, si non dimiseritis unusquisque fratri suo de
cordibus vestris (Matth. XVIII, 35). Hoc modo curantur
cives civitatis Dei in hac terra peregrinantes, et paci supernae
patriae suspirantes. Spiritus autem sanctus operatur intrinsecus, ut
valeat aliquid medicina, quae adhibetur extrinsecus. Alioquin etiamsi
Deus ipse utens creatura sibi subdita in aliqua specie humana sensus
alloquatur humanos, sive istos corporis, sive illos quos istis
simillimos habemus in somnis, nec interiore gratia mentem regat atque
agat, nihil prodest homini omnis praedicatio veritatis. Facit autem
hoc Deus a vasis misericordiae irae vasa discernens, dispensatione qua
ipse novit multum occulta, sed tamen justa. Ipso quippe adjuvante
mirabilibus et latentibus modis, cum peccatum, quod habitat in membris
nostris, quae potius jam poena peccati est, sicut Apostolus
praecipit, non regnat in nostro mortali corpore ad obediendum
desideriis ejus, nec ei membra nostra velut iniquitatis arma exhibemus
(Rom. VI, 12, 13), convertitur ad mentem non sibi ad mala,
Deo regente, consentientem; et eam regentem tranquillius nunc
habebit, postea sanitate perfecta atque immortalitate percepta homo
sine ullo peccato in aeterna pace regnabit.
|
|
