|
Jam considerandae sunt promissiones Dei factae ad Abraham. In his
enim apertiora Dei nostri , hoc est Dei veri, oracula apparere
coeperunt de populo piorum , quem prophetica praenuntiavit auctoritas.
Harum prima ita legitur: Et dixit Dominus ad Abram: Exi de terra
tua, et de cognatione tua, et de domo patris tui, et vade in terram,
quam tibi demonstravero; et faciam te in gentem magnam, et benedicam
te, et magnificabo nomen tuum, et eris benedictus, et benedicam
benedicentes te, et maledicam maledicentes te, et benedicentur in te
omnes tribus terrae. Advertendum est igitur, duas res promissas
Abrahae: unam scilicet, quod terram Chanaan possessurum fuerat semen
ejus, quod significatur, ubi dictum est, Vade in terram, quam tibi
demonstravero, et faciam te in gentem magnam: aliam vero longe
praestantiorem, non de carnali, sed de spirituali semine, per quod
pater est, non unius gentis Israeliticae, sed omnium gentium quae
fidei ejus vestigia consequuntur, quod promitti coepit his verbis, Et
benedicentur in te omnes tribus terrae. Hanc promissionem factam
arbitratur Eusebius septuagesimo quinto anno aetatis Abrahae, tanquam
mox ut facta est, de Charra exierit Abraham: quoniam Scripturae
contradici non potest, ubi legitur, Abram erat quinque et septuaginta
annorum, cum exiit ex Charra (Gen. XII, 1-4). Sed si eo
anno facta est ista promissio, jam utique in Charra cum patre suo
demorabatur Abraham. Neque enim inde exire posset, nisi prius ibi
habitasset. Numquidnam ergo contradicitur Stephano dicenti: Deus
gloriae apparuit Abrahae patri nostro cum esset in Mesopotamia,
priusquam habitaret in Charra (Act. VII, 2)? Sed
intelligendum est, quod eodem anno facta sint omnia, et Dei promissio
antequam in Charra habitaret Abraham, et in Charra habitatio ejus,
et inde profectio: non solum quia Eusebius in Chronicis ab anno hujus
promissionis computat et ostendit post quadringentos et triginta annos
exitum esse de Aegypto, quando lex data est; verum etiam quia id
commemorat apostolus Paulus (Galat. III, 17).
|
|
