|
Jam hinc tempora consequuntur filiorum Abrahae, unius de Agar
ancilla, alterius de Sarra libera, de quibus in libro superiore jam
diximus (cap. 3). Quod autem attinet ad rem gestam, nullo modo
est inurendum de hac concubina crimen Abrahae . Usus est ea quippe ad
generandam prolem, non ad explendam libidinem; nec insultans, sed
potius obediens conjugi, quae suae sterilitatis credidit esse
solatium, si fecundum ancillae uterum, quoniam natura non poterat,
voluntate faceret suum, et eo jure quo dicit Apostolus, Similiter et
vir non habet potestatem corporis sui, sea mulier (I Cor. VII,
4), uteretur mulier ad pariendum ex altera, quod non poterat ex se
ipsa. Nulla est hic cupido lasciviae, nulla nequitiae turpitudo. Ab
uxore causa prolis ancilla marito traditur, a marito causa prolis
accipitur: ab utroque non culpae luxus, sed naturae fructus
exquiritur. Denique cum ancilla gravida, domina sterili,
superbiret, et hoc Sarra suspicione muliebri viro potius imputaret,
etiam ibi demonstravit Abraham non se amatorem servum, sed liberum
fuisse genitorem, et in Agar Sarrae conjugi pudicitiam custodisse;
nec voluptatem suam, sed voluntatem illius implevisse: accepisse, nec
petiisse; accessisse, nec haesisse; seminasse, nec amasse. Ait
enim: Ecce ancilla tua in manibus tuis, utere ea quomodo tibi
placuerit (Gen. XVI, 6). O virum viriliter utentem feminis,
conjuge temperanter, ancilla obtemperanter, nulla intemperanter!
|
|
