|
Jam ex hoc, quemadmodum per posteros Abrahae civitatis Dei
procurrant tempora, videamus. A primo igitur anno vitae Isaac,
usque ad sexagesimum quo ei nati sunt filii, illud memorabile est,
quod cum illi Deum roganti ut pareret uxor ejus, quae sterilis erat,
concessisset Dominus quod petebat, atque haberet illa conceptum,
gestiebant gemini adhuc in utero ejus inclusi. Qua molestia cum
angeretur, Dominum interrogavit, accepitque responsum: Duae gentes
in utero tuo sunt, et duo populi de ventre tuo separabuntur, et
populus populum superabit, et major serviet minori (Ibid., 23).
Quod Paulus apostolus magnum vult intelligi gratiae documentum: quia
nondum illis natis, nec aliquid agentibus boni seu mali, sine ullis
bonis meritis eligitur minor, majore reprobato (Rom. IX,
11-13): quando procul dubio, quantum attinet ad originale
peccatum, ambo pares erant; quantum autem ad proprium, ullius eorum
nullum erat. Sed nunc de hac re dicere aliquid latius, instituti
operis ratio non sinit, unde et in aliis jam multa diximus. Quod
autem dictum est, Major serviet minori, nemo fere nostrum aliter
intellexit, quam majorem populum Judaeorum minori populo Christiano
serviturum. Et revera quamvis in gente Idumaeorum, quae nata est de
majore, cui duo nomina erant (nam et Esau vocabatur, et Edom, unde
Idumaei), hoc videri possit impletum; quia postea superanda fuerat a
populo, qui ortus est ex minore, id est Israelitico, eique fuerat
futura subjecta: tamen in aliquid majus intentam fuisse istam
prophetiam, qua dictum est, Populus populum superabit, et major
serviet minori, convenientius creditur. Et quid est hoc, nisi quod
in Judaeis et Christianis evidenter impletur?
|
|
