|
Quod vero et Antipodas esse fabulantur, id est, homines a contraria
parte terrae, ubi sol oritur, quando occidit nobis, adversa pedibus
nostris calcare vestigia, nulla ratione credendum est . Neque hoc
ulla historica cognitione didicisse se affirmant, sed quasi
ratiocinando conjectant, eo quod intra convexa coeli terra suspensa
sit, eumdemque locum mundus habeat, et infimum, et medium: et ex hoc
opinantur alteram terrae partem, quae infra est, habitatione hominum
carere non posse. Nec attendunt, etiamsi figura conglobata et rotunda
mundus esse credatur, sive aliqua ratione monstretur; non tamen esse
consequens, ut etiam ex illa parte ab aquarum congerie nuda sit terra:
deinde etiamsi nuda sit, neque hoc statim necesse esse, ut homines
habeat. Quoniam nullo modo Scriptura ista mentitur, quae narratis
praeteritis facit fidem, eo quod ejus praedicta complentur: nimisque
absurdum est, ut dicatur aliquos homines ex hac in illam partem,
Oceani immensitate trajecta, navigare ac pervenire potuisse, ut etiam
illic ex uno illo primo homine genus institueretur humanum. Quapropter
inter illos tunc hominum populos, qui per septuaginta duas gentes et
totidem linguas colliguntur fuisse divisi, quaeramus, si possumus
invenire illam in terris peregrinantem civitatem Dei, quae usque ad
diluvium arcamque perducta est, atque in filiis Noe per eorum
benedictiones perseverasse monstratur, maxime in maximo, qui est
appellatus Sem: quandoquidem Japheth ita benedictus est, ut in
ejusdem fratris sui domibus habitaret.
|
|
