|
Sed caetera psalmi hujus, quae ita se habent, Ubi sunt miserationes
tuae antiquae, Domine, quas jurasti David in veritate tua?
Memento, Domine, opprobrii servorum tuorum, quod continui in sinu
meo multarum gentium: quod exprobraverunt inimici tui, Domine; quod
exprobraverunt, commutationem Christi tui: utrum ex persona dicta
sint illorum Israelitarum, qui desiderabant reddi sibi promissionem,
quae facta est ad David; an potius Christianorum, qui non secundum
carnem, sed secundum spiritum sunt Israelitae, merito, quaeri
potest. Dicta sunt quippe ista vel scripta tempore quo fuit Aethan,
de cujus nomine titulum iste psalmus accepit; et idem tempus regni
David fuit: ac per hoc non diceretur, Ubi sunt miserationes tuae
antiquae, Domine, quas jurasti David in veritate tua? nisi eorum
personam in se Propheta transfiguraret, qui longe postea futuri
erant, quibus hoc tempus esset antiquum, quando regi David ista
promissa sunt. Potest autem intelligi multas gentes, quando
persequebantur Christianos, exprobrasse illis passionem Christi,
quam Scriptura commutationem vocat; quoniam moriendo immortalis est
factus. Potest et commutatio Christi secundum hoc accipi exprobrata
Israelitis, quia cum eorum speraretur futurus, factus est gentium:
et hoc eis nunc exprobrant multae gentes, quae crediderunt in eum per
novum Testamentum, illis in vetustate remanentibus: ut ideo dicatur,
Memento, Domine, opprobrii servorum tuorum; quia non eos
obliviscente, sed potius miserante Domino, et ipsi post hoc
opprobrium credituri sunt. Sed ille quem prius posui, convenientior
sensus mihi videtur. Inimicis enim Christi, quibus exprobratur,
quod eos ad gentes transiens reliquerit Christus, incongrue vox ista
coaptatur, Memento, Domine, opprobrii servorum tuorum; non enim
servi Dei nuncupandi sunt tales Judaei: sed eis verba ista
competunt, qui cum graves humilitates persecutionum pro Christi nomine
paterentur, recordari potuerunt excelsum regnum semini David fuisse
promissum; et ejus desiderio dicere, non desperando, sed petendo,
quaerendo, pulsando, Ubi sunt miserationes tuae antiquae, Domine,
quas jurasti David in veritate tua? Memento, Domine, opprobrii
servorum tuorum, quod continui in sinu meo multarum gentium; hoc est,
In interioribus meis patienter pertuli. Quod exprobraverunt inimici
tui, Domine; quod exprobraverunt, commutationem Christi tui: non
eam putantes commutationem, sed consumptionem . Quid est autem,
Memento, Domine, nisi, ut miserearis, et pro tolerata patienter
humilitate mea, reddas celsitudinem, quam jurasti David in veritate
tua? Si autem Judaeis assignemus haec verba, illi servi Dei talia
dicere potuerunt, qui expugnata terrena Jerusalem, antequam Jesus
Christus humanitus nasceretur, in captivitatem ducti sunt,
intelligentes commutationem Christi, quia scilicet non per eum terrena
carnalisque felicitas, qualis paucis annis regis Salomonis apparuit,
sed coelestis ac spiritualis esset fideliter exspectanda: quam tunc
ignorans infidelitas gentium, cum Dei populum exsultabat atque
insultabat esse captivum, quid aliud quam Christi commutationem, sed
scientibus nesciens, exprobrabat? Et ideo quod sequitur, ubi psalmus
iste concluditur, Benedictio Domini in aeternum: fiat, fiat
(Psal. LXXXVIII, 50-53); universo populo Dei ad
coelestem Jerusalem pertinenti, sive in illis qui latebant in
Testamento vetere, antequam revelaretur novum, sive in his qui jam
Testamento novo revelato manifeste pertinere cernuntur ad Christum,
satis congruit. Benedictio quippe Domini in semine David, non ad
aliquod tempus, qualis diebus Salomonis apparuit, sed in aeternum
speranda est, in qua certissima spe dicitur, Fiat, fiat. Illius
enim spei est confirmatio verbi hujus iteratio. Hoc ergo intelligens
David ait in secundo Regnorum libro, unde ad istum psalmum digressi
sumus: Et locutus es pro domo servi tui in longinquum. Ideo autem
post paululum ait: Nunc incipe, et benedic domum servi tui usque in
aeternum (II Reg. VII, 19, 29), et caetera; quia tunc
geniturus erat filium, ex quo progenies ejus duceretur ad Christum,
per quem futura erat domus ejus aeterna, eademque domus Dei. Domus
enim David, propter genus David; domus autem Dei eadem ipsa,
propter templum Dei, de hominibus factum, non de lapidibus, ubi
habitet in aeternum populus cum Deo et in Deo suo, et Deus cum
populo atque in populo suo: ita ut Deus sit implens populum suum, et
populus plenus Deo suo, cum Deus erit omnia in omnibus (I Cor.
XV, 28), ipse in pace praemium, qui virtus in bello. Ideo cum
in verbis Nathan dictum sit, Et nuntiabit tibi Dominus quoniam domum
aedificabis ipsi: postea dictum est in verbis David, Quoniam tu
Dominus omnipotens Deus Israel, revelasti aurem servi tui, dicens,
Domum aedificabo tibi (II Reg. VII, 11, 27). Hanc enim
domum et nos aedificamus bene vivendo, et Deus ut bene vivamus
opitulando: quia nisi Dominus aedificaverit domum, in vanum
luborabunt aedificantes eam (Psal. CXXVI, 1). Cujus domus
cum venerit ultima dedicatio, tunc fiet illud, quod hic per Nathan
locutus est Deus, dicens: Et ponam locum populo meo Israel, et
plantabo illum, et inhabitabit seorsum, et non sollicitus erit ultra:
et non apponet filius iniquitatis humiliare eum, sicut ab initio a
diebus quibus constitui judices super populum meum Israel (II Reg.
VII, 10 et 11).
|
|
