|
1. De resurrectione quoque ejus nequaquam Psalmorum oracula
tacuerunt. Nam quid est aliud quod in Psalmo tertio ex persona ejus
canitur, Ego dormivi, et somnum cepi; exsurrexi quoniam Dominus
suscipiet me (Psal. III, 6)? An forte quisquam ita desipit,
ut credat velut aliquid magnum nobis indicare voluisse Prophetam, quod
dormierit, et exsurrexerit, nisi somnus iste mors esset, et
evigilatio resurrectio, quam de Christo sic oportuit prophetari? Nam
et in quadragesimo multo manifestius id ostenditur, ubi ex persona
ejusdem Mediatoris, more solito, tanquam praeterita narrantur, quae
futura prophetabantur; quoniam quae ventura erant jam in
praedestinatione et praescientia Dei velut facta erant, quia certa
erant . Inimici, inquit, mei dixerunt mala mihi: Quando morietur,
et peribit nomen ejus? Et si ingrediebatur ut videret, vana locutum
est cor ejus, congregavit iniquitatem sibi. Egrediebatur foras, et
loquebatur simul in unum. Adversus me susurrabant omnes inimici mei,
adversus me cogitabant mala mihi. Verbum iniquum disposuerunt adversus
me: Numquid qui dormit, non adjiciet ut resurgat? Hic certe ita
posita sunt verba haec, ut nihil aliud dixisse intelligatur, quam si
diceret, Numquid qui moritur, non adjiciet ut reviviscat? Superiora
quippe demonstrant mortem ipsius cogitasse et disposuisse inimicos
ejus, et hoc actum esse per eum qui ingrediebatur ut videret, et
egrediebatur ut proderet. Cui autem hic non occurrat ex discipulo ejus
factus traditor Judas? Quia ergo facturi erant quod moliebantur, id
est, occisuri erant eum, ostendens illos vana malitia frustra
occisuros resurrecturum, sic adjecit hunc versum, velut si diceret,
Quid agitis vani? quod vestrum scelus erit, meus somnus erit.
Numquid qui dormit, non adjiciet ut resurgat? Et tamen eos tam
magnum nefas non impune facturos, consequentibus indicat versibus,
dicens: Etenim homo pacis meae in quem speravi, qui edebat panes
meos, ampliavit super me calcaneum; hoc est, conculcavit me. Tu
autem, inquit, Domine, miserere mei, et resuscita me, et reddam
illis (Psal. XL, 6-11). Quis hoc jam neget, qui Judaeos
post passionem resurrectionemque Christi de sedibus suis bellica strage
et excidio funditus eradicatos videt ? Occisus enim ab eis
resurrexit, et reddidit eis interim temporariam disciplinam, excepto
quod non correctis servat, quando vivos et mortuos judicabit. Nam
Dominus ipse Jesus istum ipsum traditorem suum per panem porrectum
ostendens Apostolis (Joan. XIII, 26), hunc etiam versum
psalmi hujus commemoravit, et in se dixit impletum: Qui edebat panes
meos, ampliavit super me calcaneum. Quod autem ait, In quem
speravi, non congruit capiti, sed corpori. Neque enim nesciebat eum
ipse Salvator, de quo ante jam dixerat, Unus ex vobis diabolus est
(Id. VI, 71). Sed solet in se membrorum suorum transferre
personam, et sibi tribuere quod esset illorum, quia caput et corpus
unus est Christus: unde illud est in Evangelio, Esurivi, et
dedistis mihi manducare. Quod exponens ait: Quando uni ex minimis
meis fecistis, mihi fecistis (Matth. XXV, 35, 40). Se
itaque dixit sperasse, quod tunc speraverant de Juda discipuli ejus,
quando est connumeratus Apostolis.
2. Judaei autem Christum, quem sperant, moriturum esse non
sperant. Ideo quem Lex et Prophetae annuntiaverunt, nostrum esse
non putant; sed nescio quem suum, quem sibi alienum a mortis passione
confingunt. Ideo mirabili vanitate atque caecitate verba quae
posuimus, non mortem et resurrectionem, sed somnum et evigilationem
significasse contendunt. Sed clamat eis etiam Psalmus quintus
decimus: Propter hoc jucundatum est cor meum, et exsultavit lingua
mea, insuper et caro mea requiescet in spe: quoniam non derelinques
animam meam in inferno, nec dabis Sanctum tuum videre corruptionem
(Psal. XV, 9 et 10). Quis in ea spe diceret requievisse
carnem suam, ut non derelicta anima sua in inferno, sed cito ad eam
redeunte revivisceret, ne corrumperetur, sicut cadavera corrumpi
solent, nisi qui die tertio resurrexit? Quod utique dicere non
possunt de propheta et rege David. Clamat et sexagesimus septimus
Psalmus: Deus noster, Deus salvos faciendi, et Domini exitus
mortis (Psal. LXVII, 21). Quid apertius diceretur? Deus
enim salvos faciendi Dominus est Jesus, quod interpretatur
Salvator, sive Salutaris. Nam ratio nominis hujus haec reddita
est, quando priusquam ex virgine nasceretur dictum est: Pariet
filium, et vocabis nomen ejus Jesum. Ipse enim salvum faciet populum
suum a peccatis eorum (Matth. I, 21). In quorum peccatorum
remissionem quoniam sanguis ejus effusus est, non utique oportuit eum
de hac vita exitus alios habere quam mortis. Ideo cum dictum esset,
Deus noster, Deus salvos faciendi; continuo subjunctum est, Et
Domini exitus mortis; ut ostenderetur moriendo salvos esse facturus.
Sed mirando dictum est, Et Domini; tanquam diceretur, Talis est
ista vita mortalium, ut nec ipse Dominus aliter ab illa exiret, nisi
per mortem.
|
|
