|
Caeteri post Salomonem reges Hebraeorum vix inveniuntur per aliqua
aenigmata dictorum suorum rerumve gestarum, quod ad Christum et
Ecclesiam pertineat, prophetasse, sive in Juda, sive in Israel.
Sic enim appellatae sunt illius populi partes, ex quo propter
Salomonis offensam tempore filii ejus Roboam, qui patri successit in
regnum, Deo vindicante divisus est. Proinde tribus decem, quas
accepit Jeroboam servus Salomonis, rex eis in Samaria constitutus,
proprie vocabantur Israel, quamvis hoc universi populi illius nomen
esset. Duabus vero tribubus, Judae scilicet et Benjamin, quae
propter David, ne penitus regnum stirpis ejus fuisset eradicatum,
remanserant subjacentes civitati Jerusalem, Judae nomen fuit: quia
ipsa erat tribus unde David. Benjamin vero tribus altera ad idem
regnum, sicut dixi, pertinens, erat unde fuit Saül rex ante
David. Sed simul istae duae tribus, ut dictum est, Juda
vocabantur; et hoc nomine discernebantur ab Israel, quod
appellabantur proprie decem tribus habentes suum regem. Nam tribus
Levi, quoniam sacerdotalis fuit, Dei, non regum servitio
mancipata, tertia decima numerabatur. Joseph quippe unus ex duodecim
filiis Israel, non unam, sicut caeteri singulas, sed duas tribus
fecit, Ephraem et Manassen. Verumtamen etiam tribus Levi ad regnum
Jerosolymitanum pertinebat magis, ubi erat Dei templum, cui
serviebat. Diviso igitur populo, primus regnavit in Jerusalem
Roboam, rex Juda, filius Salomonis; et in Samaria Jeroboam, rex
Israel, servus Salomonis. Et cum voluisset Roboam tanquam
tyrannidem divisae illius partis bello persequi, prohibitus est populus
pugnare cum fratribus suis, dicente Deo per prophetam, se hoc fecisse
(III Reg. XII, 24). Unde apparuit nullum in ea re, vel
regis Israel, vel populi fuisse peccatum, sed voluntatem Dei
vindicantis impletam. Qua cognita, pars utraque inter se pacata
conquievit: non enim religionis, sed regni fuerat facta divisio.
|
|
