|
In praecedente libro diximus, ab initio ad Abraham promissionum Dei
duas res fuisse promissas: unam scilicet, quod terram Chanaan
possessurum fuerat semen ejus; quod significatur, ubi dictum est,
Vade in terram, quam tibi demonstravero, et faciam te in gentem
magnam: aliam vero longe praestantiorem, non de carnali, sed de
spirituali semine, per quod pater est, non unius gentis
Israeliticae, sed omnium gentium, quae fidei ejus vestigia
consequuntur; quod promitti coepit his verbis: Et benedicentur in te
omnes tribus terrae (Gen. XII, 1-3). Et deinceps aliis
multis admodum testimoniis haec duo promissa esse monstravimus. Erat
igitur jam in terra promissionis semen Abrahae, id est populus
Israel, secundum carnem: atque ibi non solum tenendo ac possidendo
civitates adversariorum, verum etiam reges habendo, regnare jam
coeperat, impletis de ipso populo promissionibus Dei jam magna ex
parte; non solum quae illis tribus patribus, Abraham, Isaac, et
Jacob, et quaecumque aliae temporibus eorum, verum etiam quae per
ipsum Moysen, per quem populus idem de servitute Aegyptia liberatus
est, et per quem cuncta praeterita revelata sunt temporibus ejus, cum
populum per eremum duceret, factae fuerant. Neque autem per insignem
ducem Jesum Nave, per quem populus ille in promissionis inductus est
terram, expugnatisque gentibus, eam duodecim tribubus, quibus Deus
jusserat, divisit, et mortuus est; neque post illum toto tempore
Judicum impleta fuerat promissio Dei de terra Chanaan, a quodam
flumine Aegypti usque ad flumen magnum Euphratem (Gen. XV,
18): nec tamen adhuc prophetabatur futurum, sed exspectabatur
implendum. Impletum est autem per David, et ejus filium Salomonem;
cujus regnum tanto, quanto promissum fuerat, spatio dilatatum est:
universos quippe illos subdiderunt, tributariosque fecerunt. Sic
igitur in terra promissionis secundum carnem, hoc est in terra
Chanaan, sub his regibus semen Abrahae fuerat constitutum, ut nihil
deinde superesset, quo terrena illa Dei promissio compleretur, nisi
ut in eadem terra, quantum ad prosperitatem attinet temporalem, per
posteritatis successionem inconcusso statu usque ad mortalis saeculi
hujus terminum gens permaneret Hebraea, si Domini Dei sui legibus
obediret. Sed quoniam Deus noverat, hoc eam non esse facturam, usus
est ejus etiam temporalibus poenis ad exercendos in ea paucos fideles
suos, et admonendos qui postea futuri erant in omnibus gentibus, quod
eos admoneri oportebat, in quibus alteram promissionem, revelato novo
Testamento, per incarnationem Christi fuerat impleturus.
|
|
