|
1. Cum igitur haec tanta tunc altitudine praenuntiata sint, tanta
nunc manifestatione clarescant ; non frustra tamen moveri quispiam
potest, ac dicere: Quomodo confidimus venire omnia , quae in libris
illis ventura praedicta sunt, si hoc ipsum quod ibi divinitus dictum
est, Domus tua et domus patris tui transibunt coram me in aeternum,
effectum habere non potuit? Quoniam videmus illud sacerdotium fuisse
mutatum; et quod illi domui promissum est, nec sperari aliquando
complendum: quia illud quod ei reprobato mutatoque succedit, hoc
potius praedicatur aeternum. Hoc qui dicit, nondum intelligit, aut
non recolit, etiam ipsum secundum ordinem Aaron sacerdotium, tanquam
umbram futuri aeterni sacerdotii constitutum: ac per hoc quando ei
aeternitas promissa est, non ipsi umbrae ac figurae, sed ei quod per
ipsam adumbrabatur figurabaturque, promissum est. Sed ne putaretur
ipsa umbra esse mansura, ideo etiam mutatio ejus debuit prophetari.
2. Regnum quoque isto modo etiam Saülis ipsius, qui certe
reprobatus atque rejectus est, futuri regni erat umbra in aeternitate
mansuri. Oleum quippe illud quo unctus est, et ab eo chrismate
christus est dictus, mystice accipiendum, et magnum sacramentum
intelligendum est: quod in eo tantum veneratus est ipse David, ut
percusso corde pavitaverit, quando in tenebroso occultatus antro, quo
etiam Saül urgente intraverat necessitate naturae, exiguam particulam
vestis ejus retrorsum latenter abscidit, ut haberet unde monstraret,
quomodo ei pepercerit, cum posset occidere; atque ita suspicionem de
animo ejus, qua sanctum David putans inimicum suum vehementer
persequebatur, auferret. Ne itaque reus esset tanti sacramenti in
Saüle violati, quia vel indumentum ejus sic attrectavit, extimuit.
Ita enim scriptum est: Et percussit cor David super eum, quia
abstulit pinnulam chlamydis ejus. Viris autem, qui cum illo erant,
et ut Saülem in manus suas traditum interimeret suadebant, Non
mihi, inquit, contingat a Domino, si fecero hoc verbum domino meo
christo Domini, inferre manum meam super eum; quia christus Domini
est hic (I Reg. XXIV, 6, 7). Huic ergo umbrae futuri non
propter ipsam, sed propter illud quod praefigurabat, tanta veneratio
exhibebatur. Unde et illud quod ait Saüli Samuel, Quoniam non
servasti mandatum meum, quod mandavit tibi Dominus; quemadmodum nunc
paraverat Dominus regnum tuum usque in aeternum super Israel, et nunc
regnum tuum non stabit tibi; et quaeret Dominus sibi hominem secundum
cor suum, et mandabit ei Dominus esse in principem super populum
suum; quia non custodisti quae mandavit tibi Dominus (Id.
XIII, 13, 14): non sic accipiendum est, ac si ipsum
Saülem Deus in aeternum praeparaverit regnaturum, et hoc postea
noluerit servare peccanti; neque enim eum peccaturum esse nesciebat:
sed praeparaverat regnum ejus, in quo figura esset regni aeterni.
Ideo addidit, Et nunc regnum tuum non stabit tibi. Stetit ergo, et
stabit, quod in illo significatum est: sed non huic stabit, quia non
in aeternum ipse fuerat regnaturus, nec progenies ejus, ut saltem per
posteros alterum alteri succedentes videretur impleri quod dictum est,
in aeternum. Et quaeret, inquit, Dominus sibi hominem: sive
David, sive ipsum Mediatorem significans Testamenti novi, qui
figurabatur in chrismate etiam quo unctus est ipse David et progenies
ejus. Non autem quasi nesciat ubi sit, ita Deus sibi hominem
quaerit: sed per hominem more hominum loquitur; quia et sic loquendo
nos quaerit. Non solum enim Deo Patri, verum etiam ipsi quoque
Unigenito ejus, qui venit quaerere quod perierat (Luc. XIX,
10), usque adeo jam eramus noti, ut in ipso essemus electi ante
constitutionem mundi (Ephes. I, 4). Quaeret sibi ergo dixit,
suum habebit . Unde in latina lingua hoc verbum accipit
praepositionem, et, Acquirit, dicitur: quod satis apertum est quid
significet. Quanquam et sine additamento praepositionis Quaerere
intelligatur Acquirere: ex quo lucra vocantur et quaestus.
|
|
