|
1. Rursus peccavit Saül per inobedientem, et rursus Samuel ait
illi in verbo Domini: Quia sprevisti verbum Domini, sprevit te
Dominus, ut non sis rex super Israel. Et rursus pro eodem peccato,
cum id confiteretur Saül, et veniam precaretur, rogaretque
Samuelem, ut reverteretur cum illo ad placandum Deum: Non
revertar, inquit, tecum; quia sprevisti verbum Domini, et spernet
te Dominus, ne sis rex super Israel. Et convertit Samuel faciem
suam, ut abiret: et tenuit Saül pinnulam diploidis ejus, et
disrupit eam. Et dixit ad eum Samuel, Disrupit Dominus regnum ab
Israel de manu tua hodie, et dabit proximo tuo bono super te, et
dividetur Israel in duo: et non convertetur, neque poenitebit eum;
quoniam non est sicut homo, ut poeniteat eum: ipse minatur, et non
permanet (I Reg. XV, 23-29). Iste cui dicitur, Spernet
Dominus, ne sis rex super Israel; et, Disrupit Dominus regnum ab
Israel de manu tua hodie; quadraginta annos regnavit super Israel ,
tanto scilicet spatio temporis, quanto et ipse David, et audivit hoc
primo tempore regni sui: ut intelligamus ideo dictum, quia nullus de
stirpe ejus fuerat regnaturus; et respiciamus ad stirpem David, unde
exortus est secundum carnem Mediator Dei et hominum homo Christus
Jesus.
2. Non autem habet Scriptura, quod in plerisque latinis codicibus
legitur, Disrupit Dominus regnum Israel de manu tua; sed sicut a
nobis positum est inventum in graecis, Disrupit Dominus regnum ab
Israel de manu tua: ut hoc intelligatur, de manu tua; quod est, ab
Israel. Populi ergo Israel personam figurate gerebat homo iste, qui
populus regnum fuerat amissurus, Christo Jesu Domino nostro per
novum Testamentum, non carnaliter, sed spiritualiter regnaturo. De
quo cum dicitur, Et dabit illud proximo tuo, ad carnis cognationem id
refertur: ex Israel enim Christus secundum carnem, unde et Saül.
Quod vero additum est, bono super te, potest quidem intelligi,
meliori te; nam et quidam sic sunt interpretati: sed melius sic
accipitur, bono super te, ut quia ille bonus est, ideo sit super te
, juxta illud aliud propheticum, Donec ponam omnes inimicos tuos sub
pedibus tuis (Psal. CIX, 1). In quibus est et Israel, cui
suo persecutori regnum abstulit Christus. Quamvis fuerit illic et
Israel, in quo dolus non erat (Joan. I, 47), quoddam quasi
frumentum illarum palearum. Nam utique inde erant Apostoli, inde tot
martyres, quorum prior Stephanus; inde tot Ecclesiae, quas
apostolus Paulus commemorat, in conversione ejus magnificantes Deum
(Galat. I, 24).
3. De qua re non dubito intelligendum esse quod sequitur, Et
dividetur Israel in duo: in Israel scilicet inimicum Christo, et
Israel adhaerentem Christo; in Israel ad ancillam, et Israel ad
liberam pertinentem. Nam ista duo genera primum simul erant, velut
Abraham adhuc adhaereret ancillae, donec sterilis per Christi gratiam
fecundata clamaret, Ejice ancillam et filium ejus (Gen. XXI,
10). Propter peccatum quidem Salomonis regnante filio ejus
Roboam, scimus Israel in duo fuisse divisum, atque ita
perseverasse, habentibus singulis partibus reges suos, donec illa gens
tota a Chaldaeis esset ingenti vastatione subversa atque translata.
Sed hoc quid ad Saülem, cum si tale aliquid comminandum esset, ipsi
David fuerit potius comminandum, cujus erat filius Salomon?
Postremo nunc inter se gens Hebraea divisa non est, sed indifferenter
in ejusdem erroris societate dispersa per terras. Divisio vero illa,
quam Deus sub persona Saülis, illius regni et populi figuram
gerentis, eidem regno populoque minatus est, aeterna atque immutabilis
significata est, per hoc quod adjunctum est, Et non convertetur,
neque poenitebit eum; quoniam non est sicut homo, ut poeniteat eum:
ipse minatur, et non permanet: id est, homo minatur, et non
permanet; non autem Deus, quem non poenitet, sicut hominem. Ubi
enim legitur quod poeniteat eum, mutatio rerum significatur,
immutabili praescientia manente divina. Ubi ergo non poenitere
dicitur, non mutare intelligitur .
4. Prorsus insolubilem videmus per haec verba prolatam divinitus
fuisse sententiam de ista divisione populi Israel, et omnino
perpetuam. Quicumque enim ad Christum transierunt, vel transeunt,
vel transibunt inde, non erant inde secundum Dei praescientiam, non
secundum generis humani unam eamdemque naturam. Prorsus quicumque ex
Israelitis adhaerentes Christo perseverant in illo, nunquam erunt cum
eis Israelitis, qui ejus inimici usque in finem vitae hujus esse
persistunt: sed in divisione, quae hic praenuntiata est, perpetuo
permanebunt. Nihil enim prodest Testamentum vetus de monte Sina in
servitutem generans (Galat. IV, 24), nisi quia testimonium
perhibet Testamento novo. Alioquin quamdiu legitur Moyses, velamen
super corda eorum positum est: cum autem quisque inde transierit ad
Christum, auferetur velamen (I Cor. III, 15 et 16).
Transeuntium quippe intentio ipsa mutatur de vetere ad novum; ut non
jam quisque intendat accipere carnalem, sed spiritualem felicitatem.
Propter quod ipse magnus propheta Samuel, antequam unxisset regem
Saül, quando exclamavit ad Dominum pro Israel, et exaudivit eum;
et cum offerret holocaustosim , accedentibus alienigenis ad pugnam
contra populum Dei, tonuit Dominus super eos, et confusi sunt, et
offenderunt coram Israel, atque superati sunt: assumpsit lapidem
unum, et statuit illum inter Massephat novam et veterem, et vocavit
nomen ejus Abennezer, quod est latine Lapis adjutoris : et dixit,
Usque huc adjuvit nos Dominus (I Reg. VII, 5-12).
Massephat interpretatur Intentio. Lapis ille adjutoris medietas est
Salvatoris, per quem transeundum est a Massephat vetere ad novam, id
est, ab intentione qua exspectabatur in carnali regno beatitudo falsa
carnalis, ad intentionem qua per novum Testamentum exspectatur in
regno coelorum beatitudo verissima spiritualis: qua quoniam nihil est
melius, huc usque adjuvat Deus.
|
|
