|
Troja vero eversa, excidio illo usquequaque cantato puerisque
notissimo, quod et magnitudine sui et scriptorum excellentibus linguis
insigniter diffamatum atque vulgatum est, gestumque regnante jam
Latino Fauni filio, ex quo Latinorum regnum dici coepit,
Laurentumque cessavit: Graeci victores, deletam Trojam
derelinquentes, et ad propria remeantes, diversis et horrendis
cladibus dilacerati atque contriti sunt: et tamen etiam ex eis deorum
suorum numerum auxerunt. Nam et Diomeden fecerunt deum, quem poena
divinitus irrogata perhibent ad suos non revertisse; ejusque socios in
volucres fuisse conversos, non fabuloso poeticoque mendacio, sed
historica attestatione confirmant: quibus nec deus, ut putant,
factus, humanam revocare naturam, vel ipse potuit, vel certe a Jove
suo rege tanquam coelicola novitius impetravit. Quin etiam templum
ejus esse aiunt in insula Diomedea, non longe a monte Gargano, qui
est in Apulia, et hoc templum circumvolare, atque incolere has alites
tam mirabili obsequio, ut rostrum aqua impleant et aspergant: et eo si
Graeci venerint, vel Graecorum stirpe progeniti, non solum quietas
esse, verum et insuper adulare; si autem alienigenas viderint,
subvolare ad capita, tamque gravibus ictibus, ut etiam perimant,
vulnerare. Nam duris et grandibus rostris satis ad haec praelia
perhibentur armatae.
|
|
