|
De civitatum duarum, quarum Dei una, saeculi hujus est altera, in
qua nunc est, quantum ad hominum genus pertinet, etiam ista
peregrina, exortu et procursu et debitis finibus me scripturum esse
promisi: cum prius inimicos civitatis Dei, qui conditori ejus
Christo deos suos praeferunt, et livore sibi perniciosissimo atrociter
invident Christianis, quantum me adjuvaret ejus gratia, refellissem;
quod voluminibus decem prioribus feci. De hac vero mea, quam modo
commemoravi, tripartita promissione, decimum sequentibus quatuor
libris ambarum est digestus exortus; deinde procursus ab homine primo
usque ad diluvium libro uno, qui est hujus operis quintus decimus;
atque inde usque ad Abraham rursus ambae, sicut in temporibus, ita et
in nostris litteris cucurrerunt. Sed a patre Abraham usque ad Regum
tempus Israelitarum, ubi sextum decimum volumen absolvimus, et inde
usque ad ipsius in carne Salvatoris adventum, quousque decimus
septimus liber tenditur, sola videtur in meo stilo cucurrisse Dei
civitas: cum in hoc saeculo non sola cucurrerit, sed ambae utique in
genere humano, sicut ab initio simul, suo procursu tempora
variaverint. Verum hoc ideo feci, ut prius, ex quo apertiores Dei
promissiones esse coeperunt, usque ad ejus ex Virgine nativitatem, in
quo fuerant quae primo promittebantur implenda, sine interpellatione a
contrario alterius civitatis, ista quae Dei est procurrens,
distinctius appareret; quamvis usque ad revelationem Testamenti novi,
non in lumine, sed in umbra cucurrerit. Nunc ergo, quod
intermiseram, video esse faciendum, ut ex Abrahae temporibus quomodo
etiam illa cucurrerit, quantum satis videtur, attingam, ut ambae
inter se possint consideratione legentium comparari.
|
|
