|
Eo tempore post captam Trojam atque deletam, Aeneas cum viginti
navibus, quibus portabantur reliquiae Trojanorum, in Italiam venit,
regnante ibi Latino, et apud Athenienses Menestheo , apud
Sicyonios Polyphide, apud Assyrios Tautane ; apud Hebraeos autem
Judex Labdon fuit. Mortuo autem Latino regnavit Aeneas tribus
annis, eisdem in supradictis locis manentibus regibus, nisi quod
Sicyoniorum jam Pelasgus erat, et Hebraeorum Judex Samson: qui
cum mirabiliter fortis esset, putatus est Hercules. Sed Aeneam,
quoniam quando mortuus est, non comparuit, deum sibi fecerunt
Latini. Sabini etiam regem suum primum Sancum, sive ut aliqui
appellant Sanctum , retulerunt in deos. Per idem tempus Codrus,
rex Atheniensium, Peloponnensibus ejusdem hostibus civitatis se
interficiendum ignotus objecit: et factum est. Hoc modo eum
praedicant patriam liberasse. Responsum enim acceperant Peloponnenses
tum demum se superaturos, si eorum regem non occidissent. Fefellit
ergo eos habitu pauperis apparendo, et in suam necem per jurgium
provocando. Unde ait Virgilius: Et jurgia Codri (Ecl. V, v.
11). Et hunc Athenienses tanquam deum sacrificiorum honore
coluerunt. Quarto Latinorum rege Silvio Aeneae filio, non de
Creusa, de qua fuit Ascanius, qui tertius ibi regnavit, sed de
Lavinio Latini filia, quem posthumum Aeneas dicitur habuisse;
Assyriorum autem vicesimo et nono Oneo et Melantho Athenien sium
sexto decimo. Judice autem Hebraeorum Heli sacerdote, regnum
Sicyoniorum consumptum est, quod per annos nongentos quinquaginta et
novem traditur fuisse porrectum.
|
|
