|
Ne multis morer, condita est civitas Roma, velut altera Babylon,
et velut prioris filia Babylonis, per quam Deo placuit orbem
debellare terrarum, et in unam societatem reipublicae legumque
perductum longe lateque pacare. Erant enim jam populi validi et
fortes, et armis gentes exercitatae, quae non facile cederent, et
quas opus esset ingentibus periculis et vastatione utrimque non parva
atque horrendo labore superari. Nam quando regnum Assyriorum totam
pene Asiam subjugavit, licet bellando sit factum, non tamen multum
asperis et difficilibus bellis fieri potuit, quia rudes adhuc ad
resistendum gentes erant, nec tam multae, vel tam magnae: siquidem
post illud maximum atque universale diluvium, cum in arca Noe octo
soli homines evaserunt, anni non multo amplius quam mille transierant,
quando Ninus Asiam totam, excepta India, subjugavit. Roma vero
tot gentes et Orientis et Occidentis, quas imperio Romano subditas
cernimus, non ea celeritate ac facilitate perdomuit; quoniam paulatim
crescendo robustas eas et bellicosas, quaquaversum dilatabatur,
invenit. Tempore igitur quo Roma condita est, populus Israel
habebat in terra promissionis annos septingentos decem et octo. Ex
quibus viginti septem pertinent ad Jesum Nave, deinde ad tempus
Judicum trecenti viginti novem. Ex quo autem ibi reges esse
coeperant, anni erant trecenti sexaginta duo. Et rex tunc erat in
Juda, cujus nomen erat Achaz, vel, sicut alii computant, qui ei
successit Ezechias, quem quidem constat optimum et piissimum regem
Romuli regnasse temporibus. In ea vero Hebraici populi parte quae
appellabatur Israel, regnare coeperat Osee .
|
|
