|
Non itaque credendum est, quod nonnulli arbitrantur, hebraeam tantum
linguam per illum qui vocabatur Heber, unde Hebraeorum vocabulum
est, fuisse servatam, atque inde pervenisse ad Abraham, hebraeas
autem litteras a lege coepisse, quae data est per Moysen; sed potius
per illam successionem patrum, memoratam linguam cum suis litteris
custoditam . Denique Moyses in populo Dei constituit, qui docendis
litteris praeessent, prius quam divinae legis ullas litteras nossent.
Hos appellat Scriptura GRAMMATOEISAGOGEIS, qui
latine dici possunt litterarum inductores vel introductores, eo quod
eas inducant, id est introducant quodammodo in corda discentium, vel
in eas potius ipsos quos docent. Nulla igitur gens de antiquitate
sapientiae suae super Patriarchas et Prophetas nostros, quibus inerat
divina sapientia, ulla se vanitate jactaverit; quando nec Aegyptus
invenitur, quae solet falso et inaniter de suarum doctrinarum
antiquitate gloriari, qualicumque sapientia sua Patriarcharum
nostrorum tempore praevenisse sapientiam. Neque enim quisquam dicere
audebit mirabilium disciplinarum eos peritissimos fuisse, antequam
litteras nossent, id est, antequam Isis eo venisset, easque ibi
docuisset. Ipsa porro eorum memorabilis doctrina, quae appellata est
sapientia, quid erat nisi maxime astronomia, et si quid aliud talium
disciplinarum magis ad exercenda ingenia, quam ad illuminandas vera
sapientia mentes valere solet? Nam quod attinet ad philosophiam, quae
se docere profitetur aliquid, unde fiant homines beati, circa tempora
Mercurii, quem Trismegistum vocaverunt, in illis terris ejusmodi
studia claruerunt: longe quidem ante sapientes vel philosophos
Graeciae, sed tamen post Abraham, et Isaac, et Jacob, et
Joseph; nimirum etiam post ipsum Moysen. Eo quippe tempore, quo
Moyses natus est, fuisse reperitur Atlas ille magnus astrologus,
Promethei frater, maternus avus Mercurii majoris, cujus nepos fuit
Trismegistus iste Mercurius .
|
|
