|
1. Videns autem diabolus templa daemonum deseri, et in nomen
liberantis Mediatoris currere genus humanum, haereticos movit, qui
sub vocabulo christiano doctrinae resisterent christianae, quasi
possent indifferenter sine ulla correptione haberi in civitate Dei,
sicut civitas confusionis indifferenter habuit philosophos inter se
diversa et adversa sentientes. Qui ergo in Ecclesia Christi morbidum
aliquid pravumque sapiunt, si correpti ut sanum rectumque sapiant,
resistunt contumaciter, suaque pestifera et mortifera dogmata emendare
nolunt, sed defensare persistunt; haeretici fiunt, et foras exeuntes
habentur in exercentibus inimicis. Etiam sic quippe veris illis
catholicis membris Christi malo suo prosunt, dum Deus utitur et malis
bene, et diligentibus eum omnia cooperantur in bonum (Rom.
VIII, 28). Inimici enim omnes Ecclesiae, quolibet errore
caecentur vel malitia depraventur, si accipiunt potestatem corporaliter
affligendi, exercent ejus patientiam; si tantummodo male sentiendo
adversantur, exercent ejus sapientiam; ut autem etiam inimici
diligantur, exercent ejus benevolentiam, aut etiam beneficentiam,
sive suadibili doctrina cum eis agatur, sive terribili disciplina. Ac
per hoc diabolus princeps impiae civitatis, adversus peregrinantem in
hoc mundo civitatem Dei vasa propria commovendo, nihil ei nocere
permittitur. Cui procul dubio et rebus prosperis consolatio, ut non
frangatur adversis; et rebus adversus exercitatio, ut non corrumpatur
prosperis, per divinam providentiam procuratur: atque ita temperatur
utrumque ab alterutro, ut in Psalmo illam vocem non aliunde agnoscamus
exortam, Secundum multitudinem dolorum meorum in corde meo,
consolationes tuae jucundaverunt animam meam (Psal. XCIII,
19). Hinc est et illud Apostoli, Spe gaudentes, in tribulatione
patientes (Rom. XII, 12).
2. Nam et id, quod ait idem doctor, Quicumque volunt in Christo
pie vivere, persecutionem patientur (II Tim. III, 12),
nullis putandum est deesse posse temporibus. Quia et cum ab eis qui
foris sunt non saevientibus, videtur esse tranquillitas, et revera est
, plurimumque consolationis affert, maxime infirmis; non tamen
desunt, imo multi sunt intus, qui corda pie viventium suis perditis
moribus cruciant: quoniam per eos blasphematur christianum et
catholicum nomen: quod quanto est charius eis, qui volunt pie vivere
in Christo, tanto magis dolent, quod per malos intus positos fit, ut
minus quam piorum mentes desiderant, diligatur. Ipsi quoque
haeretici, cum cogitantur habere nomen et sacramenta christiana, et
Scripturas, et professionem, magnum dolorem faciunt in cordibus
piorum: quia et multi volentes esse Christiani, propter eorum
dissensiones haesitare coguntur, et multi maledici etiam in his
inveniunt materiam blasphemandi Christianum nomen; quia et ipsi quoquo
modo Christiani appellantur. His atque hujusmodi pravis moribus et
erroribus hominum persecutionem patiuntur qui volunt in Christo pie
vivere, etiam nullo infestante neque vexante corpus illorum.
Patiuntur quippe hanc persecutionem non in corporibus, sed in
cordibus. Unde illa vox est: Secundum multitudinem dolorum meorum in
corde meo. Non enim ait, In corpore meo. Sed rursus quoniam
cogitantur immutabilia divina promissa, et quod ait Apostolus, Novit
Dominus qui sunt ejus (II Tim. II, 19): Quos enim
praescivit, et praedestinavit conformes imaginis Filii sui (Rom.
VIII, 29); ex eis perire nullus potest; ideo sequitur in illo
psalmo, Consolationes tuae jucundaverunt animam meam. Dolor autem
ipse, qui fit in cordibus piorum, quos persequuntur mores
Christianorum malorum sive falsorum, prodest dolentibus; quoniam de
charitate descendit, qua eos perire nolunt, nec impedire aliorum
salutem. Denique magnae consolationes fiunt etiam de correctionibus
eorum, quae piorum animas tanta jucunditate perfundunt, quantis
doloribus de sua perditione cruciaverunt. Sic in hoc saeculo, in his
diebus malis, non solum a tempore corporalis praesentiae Christi et
Apostolorum ejus, sed ab ipso Abel, quem primum justum impius frater
occidit, et deinceps usque in hujus saeculi finem, inter persecutiones
mundi et consolationes Dei peregrinando procurrit Ecclesia.
|
|
