|
Quapropter possumus dicere, fines bonorum nostrorum esse pacem, sicut
aeternam esse diximus vitam: praesertim quia ipsi civitati Dei, de
qua nobis est ista operosissima disputatio, in sancto dicitur Psalmo,
Lauda, Jerusalem, Dominum; collauda Deum tuum, Sion. Quoniam
confirmavit seras portarum tuarum, benedixit filios tuos in te, qui
posuit fines tuos pacem (Psal. CXLVII, 12-14). Quando
enim confirmatae fuerint serae portarum ejus, jam in illam nullus
intrabit, nec ab illa ullus exibit. Ac per hoc fines ejus eam debemus
hic intelligere pacem, quam volumus demonstrare finalem. Nam et
ipsius civitatis mysticum nomen, id est Jerusalem, quod et ante jam
diximus, Visio pacis interpretatur. Sed quoniam pacis nomen etiam in
his rebus mortalibus frequentatur, ubi utique non est vita aeterna;
propterea finem civitatis hujus, ubi erit summum bonum ejus, aeternam
vitam maluimus commemorare quam pacem. De quo fine Apostolus ait,
Nunc vero liberati a peccato, servi autem facti Deo, habetis fructum
vestrum in sanctificationem, finem vero vitam aeternam (Rom. VI,
22). Sed rursus quia vita aeterna ab his qui familiaritatem non
habent cum Scripturis sanctis, potest accipi etiam malorum vita; vel
secundum quosdam etiam philosophos, propter animae immortalitatem; vel
etiam secundum fidem nostram, propter poenas interminabiles impiorum,
qui utique in aeternum cruciari non poterunt, nisi etiam vixerint in
aeternum: profecto finis civitatis hujus, in quo summum habebit
bonum, vel pax in vita aeterna, vel vita aeterna in pace dicendus
est, ut facilius ab omnibus possit intelligi. Tantum est enim pacis
bonum, ut etiam in rebus terrenis atque mortalibus nihil gratius soleat
audiri, nihil desiderabilius concupisci, nihil postremo possit melius
inveniri. De quo si aliquanto diutius loqui voluerimus, non erimus,
quantum arbitror, onerosi legentibus, et propter finem civitatis
hujus, de qua nobis sermo est, et propter ipsam dulcedinem pacis quae
omnibus chara est.
|
|
