|
Nihil sane ad istam pertinet civitatem quo habitu vel more vivendi, si
non est contra divina praecepta, istam fidem, qua pervenitur ad
Deum, quisque sectetur: unde ipsos quoque philosophos, quando
Christiani fiunt, non habitum vel consuetudinem victus, quae nihil
impedit religionem, sed falsa dogmata mutare compellit. Unde illam
quam Varro adhibuit ex Cynicis differentiam, si nihil turpiter atque
intemperanter agat , omnino non curat. Ex tribus vero illis vitae
generibus, otioso, actuoso, et ex utroque composito, quamvis salva
fide quisque possit in quolibet eorum vitam ducere, et ad sempiterna
praemia pervenire; interest tamen quid amore teneat veritatis, quid
officio charitatis impendat. Nec sic quisque debet esse otiosus, ut
in eodem otio utilitatem non cogitet proximi; nec sic actuosus, ut
contemplationem non requirat Dei. In otio non iners vacatio delectare
debet; sed aut inquisitio, aut inventio veritatis: ut in ea quisque
proficiat, et quod invenerit teneat, et alteri non invideat . In
actione vero non amandus est honor in hac vita, sive potentia; quoniam
omnia vana sub sole: sed opus ipsum, quod per eumdem honorem vel
potentiam fit, si recte atque utiliter fit, id est, ut valeat ad eam
salutem subditorum, quae secundum Deum est; unde jam superius
disputavimus (Cap. 6). Propter quod ait Apostolus, Qui
episcopatum desiderat, bonum opus desiderat (I Tim. III, 1).
Exponere voluit quid sit episcopatus; quia nomen est operis, non
honoris . Graecum est enim, atque inde ductum vocabulum, quod ille
qui praeficitur, eis quibus praeficitur superintendit, curam eorum
scilicet gerens: EPI quippe, Super; SKOPOS vero, Intentio
est: ergo EPISKOPEIN, si velimus, latine Superintendere
possumus dicere ; ut intelligat non se esse episcopum, qui praeesse
dilexerit, non prodesse. Itaque a studio cognoscendae veritatis nemo
prohibetur, quod ad laudabile pertinet otium: locus vero superior,
sine quo regi populus non potest, etsi ita teneatur atque administretur
ut decet, tamen indecenter appetitur . Quamobrem otium sanctum
quaerit charitas veritatis: negotium justum suscipit necessitas
charitatis. Quam sarcinam si nullus imponit, percipiendae atque
intuendae vacandum est veritati: si autem imponitur, suscipienda est
propter charitatis necessitatem : sed nec sic omni modo veritatis
delectatio deserenda est, ne subtrahatur illa suavitas, et opprimat
ista necessitas.
|
|
