|
Quod vero ait, Et descendit ignis de coelos et comedit eos (Apoc.
XX, 9): non extremum putandum est id esse supplicium, quod erit,
cum dicetur, Discedite a me, maledicti, in ignem aeternum (Matth.
XXV, 41). Tunc quippe in ignem mittentur ipsi, non ignis de
coelo veniet super ipsos. Hic autem bene intelligitur ignis de coelo,
de ipsa firmitate sanctorum, qua non cessuri sunt saevientibus, ut
eorum faciant voluntatem. Firmamentum est enim coelum, cujus
firmitate illi cruciabuntur ardentissimo zelo; quoniam non poterunt
attrahere in partes Antichristi sanctos Christi. Et ipse erit ignis
qui comedet eos, et hoc a Deo: quia Dei munere insuperabiles fiunt
sancti, unde excruciantur inimici. Sicut enim in bono positum est,
Zelus domus tuae comedit me (Psal. LXVIII, 10); ita e
contrario, Zelus occupavit plebem ineruditam, et nunc ignis
contrarios comedet (Isai. XXVI, 11, sec. LXX). Et nunc
utique, excepto scilicet ultimi illius igne judicii. Aut si eam
plagam, qua percutiendi sunt Ecclesiae persecutores, veniente jam
Christo, quos viventes inveniet super terram, quando interficiet
Antichristum spiritu oris sui (II Thess. II, 8), ignem
appellavit descendentem de coelo, eosque comedentem, neque hoc ultimum
supplicium erit impiorum, sed illud quod facta corporum resurrectione
passuri sunt.
|
|
