|
Haec persecutio novissima, quae futura est ab Antichristo (sicut jam
diximus, quia et in hoc libro superius [Apoc. X, et XI], et
apud Danielem prophetam [Dan. XII] positum est), tribus annis
et sex mensibus erit. Quod tempus, quamvis exiguum, utrum ad mille
annos pertineat, quibus et diabolum ligatum dicit, et sanctos regnare
cum Christo; an eisdem annis hoc parvum spatium superaddatur, atque
sit extra, merito ambigitur. Quia si dixerimus ad eosdem annos hoc
pertinere, non tanto tempore, sed prolixiore cum Christo regnum
sanctorum reperietur extendi, quam diabolus alligari. Profecto enim
sancti cum suo Rege etiam in ipsa praecipue persecutione regnabunt mala
tanta vincentes, quando jam diabolus non erit alligatus, ut eos
persequi omnibus viribus possit. Quomodo ergo ista Scriptura eisdem
mille annis utrumque determinat, diaboli scilicet alligationem,
regnumque sanctorum; cum trium annorum et sex mensium intervallo prius
desinat alligatio diaboli, quam regnum sanctorum in his mille annis cum
Christo? Si autem dixerimus parvum persecutionis hujus hoc spatium
non computandum in mille annis, sed eis impletis potius adjiciendum;
ut proprie possit intelligi, quod cum dixisset, Sacerdotes Dei et
Christi regnabunt cum eo mille annis, adjecit, Et cum finiti fuerint
mille anni, solvetur satanas de custodia sua; isto enim modo et regnum
sanctorum et vinculum diaboli simul cessatura esse significat, ut
deinde persecutionis illius tempus nec ad sanctorum regnum, nec ad
custodiam satanae, quorum utrumque in mille annis est, pertinere, sed
superadditum et extra computandum esse credatur: cogemur fateri sanctos
in illa persecutione regnaturos non esse cum Christo. Sed quis audeat
dicere, tunc cum illo non regnatura sua membra, quando ei maxime atque
fortissime cohaerebunt, et quo tempore quanto erit acrior impetus
belli, tanto major gloria non cedendi , tanto densior corona
martyrii? Aut si propter tribulationes, quas passuri sunt, non
dicendi sunt regnaturi; consequens erit, ut etiam superioribus diebus
in eisdem mille annis quicumque tribulabantur sanctorum, eo ipso
tempore tribulationis suae cum Christo non regnasse dicantur: ac per
hoc et illi, quorum animas auctor libri hujus vidisse se scribit
occisorum propter testimonium Jesu et propter verbum Dei, non
regnabant cum Christo quando patiebantur persecutionem; et ipsi regnum
Christi non erant, quos Christus excellentius possidebat.
Absurdissimum id quidem et omni modo aversandum. Sed certe animae
victrices gloriosissimorum martyrum, omnibus doloribus ac laboribus
superatis atque finitis, posteaquam mortalia membra posuerunt, cum
Christo utique regnaverunt et regnant, donec finiantur mille anni, ut
postea receptis etiam corporibus jam immortalibus regnent. Proinde
tribus illis annis atque dimidio, animae occisorum pro ejus martyrio,
et quae antea de corporibus exierunt, et quae ipsa novissima
persecutione sunt exiturae, regnabunt cum illo, donec finiatur mortale
saeculum, et ad illud regnum, ubi mors non erit, transeatur.
Quocirca cum Christo regnantium sanctorum plures anni erunt, quam
vinculi diaboli et custodiae: quia illi cum suo rege Dei Filio, jam
diabolo non ligato etiam per tres illos annos ac semissem, regnabunt.
Remanet igitur, ut cum audimus, Sacerdotes Dei et Christi
regnabunt cum illo mille annis, et cum finiti fuerint mille anni,
solvetur satanas de custodia sua; aut non regni hujus sanctorum
intelligamus annos mille finiri, sed vinculi diaboli atque custodiae;
ut annos mille, id est, annos omnes suos, quaeque pars habeat
diversis ac propriis prolixitatibus finiendos, ampliore sanctorum
regno, breviore diaboli vinculo: aut certe, quoniam trium annorum et
sex mensium brevissimum spatium est, computari noluisse credatur, sive
quod minus satanae vinculum, sive quod amplius videtur regnum habere
sanctorum: sicut de quadringentis annis in sexto decimo hujus operis
volumine disputavi (cap. 24); quoniam plus aliquid erant , et
tamen quadringenti sunt nuncupati: et talia saepe reperiuntur in
Litteris sacris, si quis advertat.
|
|
