|
1. Daniel de hoc ultimo judicio sic prophetat, ut Antichristum
prius quoque venturum esse praenuntiet, atque ad aeternum regnum
sanctorum perducat narrationem suam. Cum enim visione prophetica
quatuor bestias significantes quatuor regna vidisset; ipsumque quartum
a quodam rege superatum, qui Antichristus agnoscitur; et post haec
aeternum regnum Filii hominis, qui intelligitur Christus: Horruit,
inquit, spiritus meus, ego Daniel in habitudine mea, et visus
capitis mei conturbabant me. Et accessi, inquit, ad unum de
stantibus, et veritatem quaerebam ab eo de his omnibus: et dixit mihi
veritatem. Deinde, quid audierit ab illo, a quo de omnibus his
quaesivit, tanquam eo sibi exponente, sic loquitur: Hae quatuor
bestiae magnae, quatuor regna surgent in terra, quae auferentur, et
accipient regnum sancti Altissimi: et obtinebunt illud usque in
saeculum et in usque saeculum saeculorum. Et quaerebam, inquit,
diligenter de bestia quarta, quae erat differens prae omni bestia,
terribilis amplius: dentes ejus ferrei, et ungues ejus aerei,
manducans et comminuens, et reliqua pedibus suis conculcans: et de
cornibus ejus decem, quae erant in capite ejus, et de altero quod
ascendit, et excussit de prioribus tria: cornu illud in quo erant
oculi, et os loquens magna; et visus ejus major caeteris. Videbam,
et cornu illud faciebat bellum cum sanctis: et praevalebat ad ipsos,
donec venit vetustus dierum, et regnum dedit sanctis Altissimi: et
tempus pervenit, et regnum obtinuerunt sancti. Haec Daniel quaesisse
se dixit. Deinde quid audierit, continuo subjungens, Et dixit,
inquit, id est, ille a quo quaesierat, respondit, et dixit, Bestia
quarta, quartum regnum erit in terra, quod praevalebit omnibus
regnis; et manducabit omnem terram, et conculcabit eam, et concidet.
Et decem cornua ejus, decem reges surgent: et post eos surget alius,
qui superabit malis omnes, qui ante eum fuerunt; et tres reges
humiliabit, et verba adversus Altissimum loquetur: et sanctos
Altissimi conteret. Et suspicabitur mutare tempora et legem: et
dabitur in manu ejus usque ad tempus, et tempora, et dimidium
temporis. Et judicium sedebit, et principatum removebunt ad
exterminandum et perdendum usque in finem; et regnum, et potestas, et
magnitudo regum, qui sub omni coelo sunt, data est sanctis
Altissimi. Et regnum ejus regnum sempiternum: et omnes principatus
ipsi servient, et obaudient. Huc usque, inquit, finis sermonis.
Ego Daniel, multum cogitationes meae conturbabant me, et forma mea
immutata est super me, et verbum in corde meo conservavi. (Dan.
VII, 15-28). Quatuor illa regna exposuerunt quidam
Assyriorum, Persarum, Macedonum, et Romanorum. Quam vero
convenienter id fecerint, qui nosse desiderant, legant presbyteri
Hieronymi librum in Danielem, satis diligenter eruditeque
conscriptum. Antichristi tamen adversus Ecclesiam saevissimum
regnum, licet exiguo spatio temporis sustinendum, donec Dei ultimo
judicio regnum sancti accipiant sempiternum, qui vel dormitans haec
legit, dubitare non sinitur. Tempus quippe et tempora et dimidium
temporis, annum unum esse et duos et dimidium, ac per hoc tres annos
et semissem, etiam numero dierum posterius posito dilucescit,
aliquando in Scripturis et mensium numero declaratur. Videntur enim
tempora indefinite hic dicta lingua latina: sed per dualem numerum
dicta sunt, quem latini non habent. Sicut autem Graeci, ita hunc
dicuntur habere et Hebraei. Sic ergo dicta sunt tempora, tanquam
dicerentur duo tempora. Vereri me sane fateor, ne in decem regibus,
quos tanquam decem homines videtur inventurus Antichristus, forte
fallamur, atque ita ille inopinatus adveniat, non existentibus tot
regibus in orbe Romano. Quid enim si numero isto denario universitas
regum significata est, post quos ille venturus est: sicut millenario,
centenario, septenario significatur plerumque universitas, et aliis
atque aliis numeris, quos nunc commemorare non est necesse?
2. Alio loco idem Daniel, Et erit, inquit, tempus
tribulationis, qualis non fuit ex quo nata est gens super terram usque
ad tempus illud. Et in tempore illo salvabitur populus tuus omnis qui
inventus fuerit scriptus in libro. Et multi dormientium in terrae
aggere exsurgent: hi in vitam aeternam, et hi in opprobrium et in
confusionem aeternam. Et intelligentes fulgebunt sicut claritas
firmamenti, et ex justis multi sicut stellae in saecula (Dan.
XII, 1-3). Et adhuc sententiae illi evangelicae est locus iste
simillimus, de resurrectione duntaxat mortuorum corporum. Nam qui
illic dicti sunt esse in monumentis, ipsi hic dormientes in terrae
aggere; vel, sicut alii interpretati sunt, in terrae pulvere. Et
sicut ibi, procedent, dictum est; ita hic, exsurgent. Sicut ibi,
Qui bona fecerunt, in resurrectionem vitae; qui autem mala egerunt,
in resurrectionem judicii; ita et isto loco, Hi in vitam aeternam,
et hi in opprobrium et in confusionem aeternam (Joan. V, 28,
29). Non autem diversum putetur, quod cum ibi positum sit, Omnes
qui sunt in monumentis, hic non ait Propheta, Omnes; sed, Multi
dormientium in terrae aggere. Ponit enim aliquando Scriptura pro
omnibus multos. Propterea et Abrahae dictum est, Patrem multarum
gentium posui te; cui tamen alio loco, In semine, inquit, tuo
benedicentur omnes gentes (Gen. XVII, 5; XXII, 18).
De tali autem resurrectione huic quoque ipsi prophetae Danieli paulo
post dicitur: Et tu veni, et requiesce: adhuc enim dies in
completionem consummationis; et requiesces, et resurges in sorte tua
in fine dierum (Dan. XII, 43).
|
|
