|
Nempe Salomon, sapientissimus rex Israel, qui regnavit in
Jerusalem, librum qui vocatur Ecclesiastes, et a Judaeis quoque
habetur in sacrarum canone Litterarum, sic exorsus est: Vanitas
vanitantium , dixit Ecclesiastes; vanitas vanitantium, et omnia
vanitas. Quae homini abundantia in omni labore suo, quo laborat sub
sole (Eccle. I, 2 et 3)? Et cum ex hac sententia connecteret
caetera, commemorans aerumnas erroresque vitae hujus, et vanescentes
interea temporum lapsus, ubi nihil solidum, nihil stabile retinetur;
in ea rerum vanitate sub sole, illud etiam deplorat quodammodo, quod
cum sit abundantia sapientiae super insipientiam, sicut abundantia
lucis super tenebras, sapientisque oculi sint in capite ipsius, et
stultus in tenebris ambulet; unus tamen incursus incurrat omnibus
(Id. II, 13, 14), utique in hac vita quae sub sole agitur:
significans videlicet ea mala, quae bonis et malis videmus esse
communia. Dicit etiam illud, quod et boni patiantur mala, tanquam
mali sint, et mali tanquam boni sint, adipiscantur bona, ita
loquens: Est, inquit, vanitas, quae facta est super terram; quia
sunt justi, super quos venit sicut factum impiorum; et sunt impii,
super quos venit sicut factum justorum. Dixi quoniam hoc quoque
vanitas (Id. VIII, 14). In hac vanitate, cui, quantum
satis visum est, intimandae totum istum librum vir sapientissimus
deputavit, non utique ob aliud, nisi ut eam vitam desideremus, quae
vanitatem non habet sub hoc sole, sed veritatem sub illo qui fecit hunc
solem: in hac ergo vanitate, numquid nisi justo Dei rectoque judicio
similis eidem vanitati factus vanesceret homo? In diebus tamen
vanitatis suae interest plurimum, utrum resistat, an obtemperet
veritati, et utrum sit expers verae pietatis, an particeps: non
propter vitae hujus vel bona acquirenda, vel mala vitanda vanescendo
transeuntia; sed propter futurum judicium, per quod erunt et bonis
bona, et malis mala, sine fine mansura. Denique iste sapiens hunc
librum sic conclusit, ut diceret, Deum time, et mandata ejus
custodi; quia hoc est omnis homo: quia omne hoc opus Deus adducet in
judicium in omni despecto, sive bonum, sive malum (Id. XII,
13, 14). Quid brevius, verius, salubrius dici potuit? Deum,
inquit, time, et mandata ejus custodi; quia hoc est omnis homo.
Quicumque enim est, hoc est, custos utique mandatorum Dei: quoniam
qui hoc non est, nihil est. Non enim ad veritatis imaginem
reformatur, remanens in similitudine vanitatis. Quia omne hoc opus,
id est, quod ab homine fit in hac vita, sive bonum, sive malum,
Deus adducet in judicium, in omni despecto, id est, in omni etiam
qui contemptibilis hic videtur, et ideo nec videtur: quoniam Deus et
ipsum videt, nec eum despicit, nec cum judicat praeterit.
|
|
