|
1. Deinde adjungit, et dicit: Amen, amen dico vobis quia venit
hora, et nunc est, quando mortui audient vocem Filii Dei; et qui
audierint, vivent. Sicut enim Pater habet vitam in semetipso, sic
dedit et Filio habere vitam in semetipso (Joan. V, 25 et
26). Nondum de secunda resurrectione, id est corporum, loquitur,
quae in fine futura est; sed de prima, quae nunc est. Hanc quippe ut
distingueret, ait, Venit hora, et nunc est. Non autem ista
corporum, sed animarum est. Habent enim et animae mortem suam in
impietate atque peccatis: secundum quam mortem mortui sunt, de quibus
idem Dominus ait, Sine mortuos sepelire mortuos suos (Matth.
VIII, 22); ut scilicet in anima mortui, in corpore mortuos
sepelirent. Propter istos ergo impietate et iniquitate in anima
mortuos, Venit, inquit, hora, et nunc est, quando mortui audient
vocem Filii Dei; et qui audierint, vivent. Qui audierint dixit,
qui obedierint, qui crediderint, et usque in finem perseveraverint.
Nec fecit hic ullam differentiam bonorum et malorum. Omnibus enim
bonum est audire vocem ejus, et vivere, ad vitam pietatis ex
impietatis morte transeundo . De qua morte ait apostolus Paulus,
Ergo omnes mortui sunt, et pro omnibus mortuus est , ut qui vivunt,
jam non sibi vivant, sed ei qui pro ipsis mortuus est, et resurrexit
(II Cor. V, 14, 15). Omnes itaque mortui sunt in
peccatis, nemine prorsus excepto, sive originalibus, sive etiam
voluntate additis, vel ignorando, vel sciendo nec faciendo quod justum
est: et pro omnibus mortuis vivus mortuus est unus, id est, nullum
habens omnino peccatum: ut qui per remissionem peccatorum vivunt, jam
non sibi vivant, sed ei qui pro omnibus mortuus est propter peccata
nostra, et resurrexit propter justificationem nostram; ut credentes in
eum qui justificat impium, ex impietate justificati, tanquam ex morte
vivificati, ad primam resurrectionem, quae nunc est , pertinere
possimus. Ad hanc enim primam non pertinent, nisi qui beati erunt in
aeternum: ad secundam vero, de qua mox locuturus est, et beatos
pertinere docebit, et miseros. Ista est misericordiae, illa
judicii. Propter quod in Psalmo scriptum est: Misericordiam et
judicium cantabo tibi, Domine (Psal. C, 1).
2. De quo judicio consequenter adjunxit, atque ait: Et potestatem
dedit ei judicium facere, quia Filius hominis est. Hic ostendit,
quod in ea carne veniet judicaturus, in qua venerat judicandus. Ad
hoc enim ait, quoniam Filius hominis est. Ac deinde subjungens unde
agimus: Nolite, inquit, mirari hoc, quia veniet hora, in qua omnes
qui in monumentis sunt, audient vocem ejus ; et procedent qui bona
fecerunt, in resurrectionem vitae; qui vero mala egerunt, in
resurrectionem judicii (Joan. V, 27-29). Hoc est illud
judicium, quod paulo ante, sicut nunc, pro damnatione posuerat,
dicens, Qui verbum meum audit, et credit ei qui misit me, habet
vitam aeternam, et in judicium non veniet, sed transiit a morte in
vitam (Ibid., 24): id est, pertinendo ad primam
resurrectionem, qua nunc transitur a morte ad vitam, in damnationem
non veniet, quam significavit appellatione judicii, sicut etiam hoc
loco, ubi ait, Qui vero mala egerunt, in resurrectionem judicii, id
est, damnationis. Resurgat ergo in prima, qui non vult in secunda
resurrectione damnari. Venit enim hora, et nunc est, quando mortui
audient vocem Filii Dei; et qui audierint, vivent (Ibid.,
25), id est, in damnationem non venient, quae secunda mors
dicitur: in quam mortem, post secundam, quae corporum futura est,
resurrectionem, praecipitabuntur, qui in prima, quae animarum est,
non resurgunt. Veniet enim hora (ubi non ait, et nunc est; quia in
fine saeculi erit, hoc est in ultimo et maximo judicio Dei), quando
omnes qui in monumentis sunt, audient vocem ejus, et procedent
(Ibid., 28). Non dixit quemadmodum in prima, et qui
audierint, vivent. Non enim omnes vivent, ea scilicet vita, quae
quoniam beata est, sola vita dicenda est. Nam utique non sine
qualicumque vita possent audire, et de monumentis resurgente carne
procedere. Quare autem non omnes vivent, in eo quod sequitur,
docet: Qui bona, inquit, fecerunt, in resurrectionem vitae, hi
sunt qui vivent: qui vero mala egerunt, in resurrectionem judicii, hi
sunt qui non vivent; quia secunda morte morientur. Mala quippe
egerunt, quoniam male vixerunt: male autem vixerunt, quia in prima,
quae nunc est, animarum resurrectione non revixerunt, aut in eo quod
revixerant, non in finem usque manserunt. Sicut ergo duae sunt
regenerationes, de quibus jam supra locutus sum, una secundum fidem,
quae nunc fit per Baptismum; alia secundum carnem, quae fiet in ejus
incorruptione atque immortalitate per judicium magnum atque novissimum:
ita sunt et resurrectiones duae, una prima, quae et nunc est, et
animarum est, quae venire non permittit in mortem secundam; alia
secunda, quae nunc non est, sed in saeculi fine futura est, nec
animarum, sed corporum est, quae per ultimum judicium alios mittet in
secundam mortem, alios in eam vitam, quae non habet mortem.
|
|
