|
Sed haec, inquam, omitto, quamvis illud nequaquam tacuerim, quod
Mithridates rex Asiae ubique in Asia peregrinantes cives Romanos,
atque innumerabili copia suis negotiis intentos, uno die occidi jussit
: et factum est. Quam illa miserabilis rerum facies erat, subito
quemque, ubicumque fuisset inventus, in agro, in via, in oppido, in
domo, in vico, in foro, in templo, in lecto, in convivio,
inopinate atque impie fuisse trucidatum? Quis gemitus morientium,
quae lacrymae spectantium, fortasse etiam ferientium fuerunt? Quam
dura necessitas hospitum, non solum videndi nefarias illas caedes domi
suae, verum etiam perpetrandi; ab illa blanda comitate humanitatis
repente mutatis vultibus ad hostile negotium in pace peragendum, mutuis
dicam omnino vulneribus, cum percussus in corpore, et percussor in
animo feriretur? Num et isti omnes auguria contempserant? num deos et
domesticos et publicos, cum de sedibus suis ad illam irremeabilem
peregrinationem profecti sunt, quos consulerent, non habebant? Hoc
si ita est, non habent cur isti in hac causa de nostris temporibus
conquerantur. Olim Romani haec vana contemnunt. Si autem
consuluerunt, respondeatur quid ista profuerunt, quando per humanas
duntaxat leges, nemine prohibente, licuerunt .
|
|
