|
Nulla itaque causa est, quare dii, quibus, ut dicunt, steterat
illud imperium (Virgil. Aeneid. lib. 2, vers. 352), cum a
Graecis praevalentibus probentur victi, Trojanis pejerantibus
fingantur irati. Nec adulterio paridis, ut rursus a quibusdam
defenduntur, ut Trojam desererent, succensuerunt. Auctores enim
doctoresque peccatorum esse assolent, non ultores. Urbem Romam,
inquit Sallustius, sicuti ego accepi, condidere atque habuere initio
Trojani, qui Aenea duce profugi sedibus incertis vagabantur (De
Catilinae Conjuratione, cap. 6). Si ergo adulterium Paridis
vindicandum numina censuerunt, aut magis in Romanis , aut certe etiam
in Romanis puniendum fuit; quia Aeneae mater hoc fecit. Sed quomodo
in illo illud flagitium oderant, qui in sua socia Venere non oderant
(ut alia omittam) quod cum Anchise commiserat, ex quo Aenean
pepererat? An quia illud factum est indignante Menelao, illud autem
concedente Vulcano ? Dii enim, credo, non zelant conjuges suas,
usque adeo ut eas etiam cum hominibus dignentur habere communes.
Irridere fabulas fortassis existimor, nec graviter agere tanti
ponderis causam. Non ergo credamus, si placet, Aenean esse Veneris
filium: ecce concedo, si nec Romulum Martis . Si autem illud, cur
non et illud? An deos fas est hominibus feminis, mares autem homines
deabus misceri nefas? Dura, vel potius non credenda conditio, quod
ex jure Veneris in concubitu Marti licuit, hoc in jure suo ipsi
Veneri non licere. At utrumque firmatum est auctoritate Romana.
Neque enim minus credidit recentior Caesar aviam Venerem , quam
patrem antiquior Romulus Martem.
|
|
