|
1. Hic occurrit quaerere, si non erit ignis incorporalis , sicut
est animi dolor, sed corporalis, tactu noxius, ut eo possint corpora
cruciari; quomodo in eo erit etiam poena spirituum malignorum? Idem
quippe ignis, erit supplicio scilicet hominum attributus et daemonum,
dicente Christo, Discedite a me, maledicti, in ignem aeternum, qui
paratus est diabolo et angelis ejus (Matth. XXV, 41). Nisi
quia sunt quaedam sua etiam daemonibus corpora, sicut doctis hominibus
visum est, ex isto aere crasso atque humido, cujus impulsus vento
flante sentitur . Quod genus elementi si nihil igne perpeti posset,
non ureret fervefactus in balneis. Ut enim urat, prior uritur,
facitque quod patitur. Si autem quisquam nulla habere corpora daemones
asseverat, non est de hac re aut laborandum operosa inquisitione, aut
contentiosa disputatione certandum. Cur enim non dicamus, quamvis
miris, tamen veris modis etiam spiritus incorporeos posse poena
corporalis ignis affligi, si spiritus hominum, etiam ipsi profecto
incorporei, et nunc potuerunt includi corporalibus membris, et tunc
poterunt corporum suorum vinculis insolubiliter alligari? Adhaerebunt
ergo, si eis nulla sunt corpora, spiritus daemonum, imo spiritus
daemones, licet incorporei, corporeis ignibus cruciandi: non ut ignes
ipsi, quibus adhaerebunt, eorum junctura inspirentur, et animalia
fiant, quae constent spiritu et corpore; sed, ut dixi, miris et
ineffabilibus modis adhaerendo, accipientes ex ignibus poenam, non
dantes ignibus vitam. Quia et iste alius modus, quo corporibus
adhaerent spiritus, et animalia fiunt, omnino mirus est, nec
comprehendi ab homine potest, et hoc ipse homo est.
2. Dicerem quidem sic arsuros sine ullo suo corpore spiritus, sicut
ardebat apud inferos ille dives, quando dicebat, Crucior in hac
flamma (Luc. XVI, 24); nisi convenienter responderi
cernerem, talem fuisse illam flammam, quales oculi quos levavit, et
Lazarum vidit, qualis lingua cui humorem exiguum desideravit infundi,
qualis digitus Lazari de quo id sibi fieri postulavit: ubi tamen erant
sine corporibus animae. Sic ergo incorporalis et illa flamma qua
exarsit, et illa guttula quam poposcit; qualia etiam sunt visa
dormientium sive in ecstasi cernentium res incorporales, habentes tamen
similitudinem corporum. Nam et ipse homo cum spiritu, non corpore,
sit in talibus visis, ita se tamen tunc similem suo corpori videt, ut
discernere omnino non possit. At vero gehenna illa, quod etiam
stagnum ignis et sulphuris dictum est (Apoc. XX, 9), corporeus
ignis erit, et cruciabit corpora damnatorum, aut et hominum et
daemonum, solida hominum, aeria daemonum; aut tantum hominum corpora
cum spiritibus, daemones autem spiritus sine corporibus, haerentes
sumendo poenam, non impertiendo vitam corporalibus ignibus. Unus
quippe utrisque ignis erit, sicut Veritas dixit (Matth. XXV,
41).
|
|
