|
Verumtamen in gravi jugo quod positum est super filios Adam, a die
exitus de ventre matris eorum, usque in diem sepulturae in matrem
omnium, etiam hoc malum mirabile reperitur, ut sobrii simus, atque
intelligamus hanc vitam de peccato illo nimis nefario, quod in paradiso
perpetratum est, factam nobis esse poenalem, totumque quod nobiscum
agitur per Testamentum novum, non pertinere nisi ad novi saeculi
haereditatem novam, ut hic pignore accepto, illud cujus hoc pignus est
suo tempore consequamur: nunc autem ambulemus in spe, et proficientes
de die in diem, spiritu facta carnis mortificemus (Rom. VIII,
13). Novit enim Dominus qui sunt ejus (II Tim. II,
19); et, Quotquot Spiritu Dei aguntur, hi filii sunt Dei
(Rom. VIII, 14), Sed gratia, non natura. Unicus enim
natura Dei Filius, propter nos misericordia factus est filius
hominis, ut nos natura filii hominis, filii Dei per illum gratia
fieremus . Manens quippe ille immutabilis, naturam nostram, in qua
nos susciperet, suscepit a nobis; et tenax divinitatis suae, nostrae
infirmitatis particeps factus est: ut nos in melius commutati, quod
peccatores mortalesque sumus, ejus immortalis et justi participatione
amittamus, et quod in natura nostra bonum fecit, impletum summo bono
in ejus naturae bonitate servemus. Sicut enim per unum hominem
peccantem (Id. V, 12) in hoc tam grave malum devenimus: ita per
unum hominem eumdemque Deum justificantem ad illud bonum tam sublime
veniemus. Nec quisquam se debet ab isto ad illum transisse confidere,
nisi cum ibi fuerit, ubi tentatio nulla erit; nisi pacem tenuerit,
quam belli hujus, in quo caro concupiscit adversus spiritum et spiritus
adversus carnem (Galat. V, 17), multis et variis certaminibus
quaerit. Hoc autem bellum nunquam ullum esset, si natura humana per
liberum arbitrium in rectitudine, in qua facta est, perstitisset.
Nunc vero quae pacem felix cum Deo habere noluit, secum pugnat
infelix, et cum sit hoc malum miserabile , melius est tamen quam
priora vitae hujus. Melius confligitur quippe cum vitiis, quam cum
sine ulla conflictione dominantur. Melius est, inquam, bellum cum
spe aeternae pacis, quam sine ulla liberationis cogitatione
captivitas. Cupimus quidem etiam hoc bello carere, et ad capessendam
ordinatissimam pacem, ubi firmissima stabilitate potioribus inferiora
subdantur, igne divini amoris accendimur. Sed si, quod absit,
illius tanti boni spes nulla esset, malle debuimus in hujus
conflictationis molestia remanere, quam vitiis in nos dominationem non
eis resistendo permittere .
|
|
