|
1. Sunt etiam, quales in collocutionibus nostris ipse sum expertus,
qui cum venerari videantur Scripturas sanctas, moribus improbandi
sunt; et agendo causam suam, multo majorem quam isti misericordiam
Deo tribuunt erga humanum genus. Dicunt enim de malis et infidelibus
hominibus divinitus quidem verum praedictum esse, quod digni sunt poena
: sed cum ad judicium ventum fuerit, misericordiam esse superaturam.
Donabit enim eos, inquiunt, misericors Deus precibus et
intercessionibus sanctorum suorum. Si enim orabant pro illis, quando
eos patiebantur inimicos, quanto magis quando videbunt humiles
supplicesque prostratos? Neque enim credendum est, aiunt, tunc
amissuros sanctos viscera misericordiae, cum fuerint plenissimae ac
perfectissimae sanctitatis, ut qui tunc orabant pro inimicis suis,
quando et ipsi sine peccato non erant, tunc non orent pro supplicibus
suis, quando nullum coeperint habere peccatum. Aut vero Deus tunc
eos non exaudiet tot et tales filios suos, quando in tanta eorum
sanctitate nullum inveniet orationis impedimentum? Testimonium vero
Psalmi, et illi quidem qui permittunt infideles atque impios homines
saltem longo tempore cruciari, et postea de malis omnibus erui, sed
magis isti pro se dicunt esse, ubi legitur: Numquid obliviscetur
misereri Deus, aut continebit in ira sua miserationes suas (Psal.
LXXVI, 10)? Ira ejus est, inquiunt, ut omnes indigni
beatitudine sempiterna, ipso judicante puniantur supplicio sempiterno.
Sed si vel longum, vel prorsus ullum esse permiserit, profecto ut
possit hoc fieri, continebit in ira sua miserationes suas, quod eum
Psalmus dicit non esse facturum. Non enim ait, Numquid diu
continebit in ira sua miserationes suas? sed quod prorsus non
continebit, ostendit .
2. Sic ergo isti volunt judicii Dei comminationem non esse
mendacem, quamvis sit neminem damnaturus, quemadmodum ejus
comminationem, qua dixit eversurum se esse Niniven civitatem (Jonae
III, 4), mendacem non possumus dicere; et tamen non factum est,
inquiunt, quod sine ulla conditione praedixit. Non enim ait, Ninive
evertetur, si non egerint poenitentiam, seque correxerint: sed hoc
non addito praenuntiavit futuram eversionem illius civitatis. Quam
comminationem propterea veracem putant, quia hoc praedixit Deus quod
vere digni erant pati, quamvis hoc non esset ipse facturus. Nam etsi
poenitentibus pepercit, inquiunt, utique illos poenitentiam non
ignorabat acturos, et tamen absolute ac definite eorum eversionem
futuram esse praedixit. Hoc ergo erat, inquiunt, in veritate
severitatis, quia id erant digni; sed in ratione miserationis non
erat, quam non continuit in ira sua, ut ab ea poena supplicibus
parceret, quam fuerat contumacibus comminatus. Si ergo tunc
pepercit, aiunt, quando sanctum suum Prophetam fuerat parcendo
contristaturus, quanto magis tunc miserabilius supplicantibus parcet,
quando ut parcat omnes sancti ejus orabunt? Sed hoc quod ipsi suis
cordibus suspicantur, ideo putant Scripturas tacuisse divinas, ut
multi se corrigant, vel prolixarum vel aeternarum timore poenarum, et
sint qui possint orare pro eis, qui se non correxerint: nec tamen
opinantur omni modo id eloquia divina tacuisse. Nam quo pertinet,
inquiunt, quod scriptum est, Quam multa multitudo dulcedinis tuae,
Domine, quam abscondisti metuentibus te (Psal. XXX, 20)!
nisi ut intelligamus propter timorem fuisse absconditam misericordiae
divinae tam multam secretamque dulcedinem? Addunt etiam propterea
dixisse Apostolum, Conclusit enim Deus omnes in infidelitate, ut
omnium misereatur (Rom. XI, 32), quo significaret, quod ab
illo nemo damnabitur. Nec isti tamen qui hoc sentiunt, hanc opinionem
suam usque ad liberationem vel nullam damnationem diaboli atque
angelorum ejus extendunt. Humana quippe circa solos homines moventur
misericordia, et causam maxime agunt suam, per generalem in genus
humanum quasi Dei miserationem impunitatem falsam suis perditis moribus
pollicentes: ac per hoc superabunt eos in praedicanda Dei
misericordia, qui hanc impunitatem etiam principi daemonum et ejus
satellitibus pollicentur.
|
|
