|
Cum per Jesum Christum Dominum nostrum, judicem vivorum atque
mortuorum, ad debitos fines ambae pervenerint civitates, quarum una
est Dei, altera diaboli, cujusmodi supplicium sit futurum diaboli et
omnium ad eum pertinentium, in hoc libro nobis, quantum ope divina
valebimus, diligentius disputandum est. Ideo autem hunc tenere
ordinem malui, ut postea disseram de felicitate sanctorum, quoniam
utrumque cum corporibus erit; et incredibilius videtur esse in aeternis
corpora durare cruciatibus, quam sine dolore ullo in aeterna
beatitudine permanere. Ac per hoc cum illam poenam non debere esse
incredibilem demonstravero, adjuvabit me plurimum, ut multo facilius
omni carens molestia immortalitas corporum in sanctis futura credatur.
Nec a divinis ordo iste abhorret eloquiis, ubi aliquando quidem
bonorum beatitudo prius ponitur, ut est illud, Qui bona fecerunt, in
resurrectionem vitae; qui autem mala egerunt, in resurrectionem
judicii (Joan. V, 29): sed aliquando et posterius, ut est,
Mittet Filius hominis Angelos suos, et colligent de regno ejus omnia
scandala, et mittent in caminum ignis ardentis , illic erit fletus et
stridor dentium; tunc justi fulgebunt sicut sol in regno Patris sui
(Matth. XIII, 41-43); et illud, Sic ibunt isti in
supplicium aeternum; justi autem, in vitam aeternam (Id. XXV,
46). Et in Prophetis, quod commemorare longum est, nunc ille,
nunc iste ordo, si quis inspiciat, invenitur. Sed ego istum qua
causa elegerim, dixi.
|
|
