|
Comperi etiam quosdam putare eos tantummodo arsuros illius aeternitate
supplicii, qui pro peccatis suis facere dignas eleemosynas negligunt,
juxta illud apostoli Jacobi: Judicium autem sine misericordia illi
qui non fecit misericordiam (Jacobi II, 13). Qui ergo
fecerit, inquiunt, quamvis mores in melius non mutaverit, sed inter
ipsas suas eleemosynas nefarie ac nequiter vixerit, judicium illi cum
misericordia futurum est, ut aut nulla damnatione plectatur, aut post
aliquod tempus sive parvum, sive prolixum, ab illa damnatione
liberetur. Ideo Judicem ipsum vivorum atque mortuorum noluisse
existimant aliud commemorare se esse dicturum, sive dextris quibus est
vitam daturus aeternam, sive sinistris quos aeterno supplicio
damnaturus (Matth. XXV, 33 sqq.), nisi eleemosynas sive
factas, sive non factas. Ad hoc pertinere aiunt et in oratione
Dominica quotidianam postulationem: Dimitte nobis debita nostra,
sicut et nos dimittimus debitoribus nostris (Id. VI, 12).
Quisquis enim illi qui in eum peccavit, dimittit ignoscendo peccatum,
procul dubio eleemosynam facit. Quam rem Dominus sic ipse
commendavit, ut diceret: Si enim dimiseritis peccata hominibus,
dimittet vobis et Pater vester peccata vestra: si autem non
dimiseritis hominibus, neque Pater vester qui in coelis est, dimittet
vobis (Ibid., 14, 15). Ergo et ad hoc genus eleemosynarum
pertinet quod ait apostolus Jacobus, judicium futurum sine
misericordia ei qui non fecit misericordiam. Nec dixit Dominus,
inquiunt, magna vel parva; sed, Dimittet vobis Pater vester peccata
vestra, si et vos dimiseritis hominibus. Ac per hoc putant etiam eis
qui perdite vixerint, donec claudant diem vitae hujus extremum, per
hanc orationem, qualiacumque et quantacumque fuerint, omnia quotidie
peccata dimitti, sicut ipsa quotidie frequentatur oratio, si hoc
tantummodo custodire meminerint, ut quando ab eis veniam petunt, qui
eos peccato qualicumque laeserunt, ex corde dimittant. Cum ad haec
omnia, Deo donante, respondero, liber iste claudendus est .
|
|
