|
1. Sed scrupulosissime quaerere, et fidem qua credimus resurrecturam
carnem, ita quaerendo, assolent irridere, Utrum fetus abortivi
resurgant? Et quoniam Dominus ait, Amen dico vobis, capillus
capitis vestri non peribit (Luc. XXI, 18): utrum statura et
robur aequalia futura sint omnibus, an diversae corporum quantitates?
Si enim aequalitas corporum erit, unde habebunt quod hic non habuerunt
in mole corporis illi abortivi, si resurgent et ipsi? Aut si non
resurgent, quia nec nati sunt, sed effusi, eamdem quaestionem de
parvulis versant, unde illis mensura corporis, quam nunc defuisse
videmus, accedat, cum in hac aetate moriuntur. Neque enim dicturi
sumus, eos non resurrecturos, qui non solum generationis, verum etiam
regenerationis capaces sunt. Deinde interrogant, quem modum ipsa
aequalitas habitura sit. Si enim tam magni et tam longi erunt omnes,
quam fuerunt quicumque hic fuerunt maximi atque longissimi, non solum
de parvulis, sed de plurimis quaerunt , unde illis accessurum sit,
quod hic defuit, si hoc quisque recipiet, quod hic habuit. Si
autem, quod ait Apostolus, occursuros nos omnes in mensuram aetatis
plenitudinis Christi (Ephes. IV, 13); et illud alterum,
Quos praedestinavit conformes imaginis Filii sui (Rom. VIII,
29), sic intelligendum est, ut statura et modus Christi corporis
omnium qui in regno ejus erunt, humanorum corporum sit futurus:
Multis erit, inquiunt, de magnitudine et longitudine corporis
detrahendum: et ubi jam erit, Capillus capitis vestri non peribit,
si de ipsa corporis quantitate tam multum peribit? Quamvis et de ipsis
capillis possit inquiri, utrum redeat quidquid tondentibus decidit.
Quod si rediturum est, quis non exhorreat illam deformitatem? Nam
hoc et de unguibus videtur necessario secuturum, ut redeat tam multum
quod corporis curatura desecuit. Et ubi erit decus? quod certe
majus, quam in ista esse corruptione potuit, in illa jam immortalitate
esse debebit. Si autem non redibit, ergo peribit: quomodo ergo,
inquiunt, capillus capitis non peribit? De macie quoque vel
pinguedine similiter disputant. Nam si aequales omnes erunt; non
utique alii macri, alii pingues erunt. Accedet ergo aliis aliquid,
aliis minuetur. Ac per hoc, non quod erat recipiendum, sed alicubi
addendum est, quod non fuit; et alicubi perdendum, quod fuit.
2. De ipsis etiam corruptionibus et dilapsionibus corporum
mortuorum, cum aliud vertatur in pulverem, in auras aliud exhaletur;
sint quos bestiae, sint quos ignis absumat; naufragio vel quibuscumque
aquis ita quidam pereant, ut eorum carnes in humorem putredo
dissolvat; non mediocriter permoventur, atque omnia ista recolligi in
carnem et redintegrari posse non credunt. Consectantur etiam quasque
foeditates et vitia, sive accedant , sive nascantur: ubi et
monstrosos partus cum horrore atque irrisione commemorant, et requirunt
quaenam cujusque deformitatis resurrectio sit futura. Si enim nihil
tale redire in corpus hominis dixerimus, responsionem nostram de locis
vulnerum, cum quibus Dominum Christum resurrexisse praedicamus, se
confutaturos esse praesumunt. Sed inter haec omnia quaestio
difficillima illa proponitur, in cujus carnem reditura sit caro, qua
corpus alterius, vescentis humana viscera fame compellente, nutritur.
In carnem quippe conversa est ejus, qui talibus vixit alimentis; et
ea quae macies ostenderat detrimenta, supplevit. Utrum ergo illi
redeat homini cujus caro prius fuit, an illi potius cujus postea facta
est, ad hoc percontantur, ut fidem resurrectionis illudant: ac sic
animae humanae, aut alternantes, sicut Plato, veras infelicitates
falsasque promittant beatitudines; aut post multas itidem per diversa
corpora revolutiones, aliquando tamen eam, sicut Porphyrius, finire
miserias, et ad eas nunquam redire fateantur; non tamen corpus habendo
immortale, sed corpus omne fugiendo.
|
|
