|
1. Sicut in proximo libro superiore promisimus, iste hujus totius
operis ultimus disputationem de civitatis Dei aeterna beatitudine
continebit. Quae non propter aetatis per multa saecula longitudinem,
tamen quandocumque finiendam, aeternitatis nomen accepit; sed
quemadmodum scriptum est in Evangelio, Regni ejus non erit finis
(Luc. I, 33). Nec ita ut aliis moriendo decedentibus, aliis
succedentibus oriendo; species in ea perpetuitatis appareat, sicut in
arbore quae perenni fronde vestitur, eadem videtur virilitas
permanere, dum labentibus et cadentibus foliis, subinde alia quae
nascuntur, faciem conservant opacitatis: sed omnes in ea cives
immortales erunt, adipiscentibus et hominibus, quod nunquam sancti
Angeli perdiderunt. Faciet hoc Deus omnipotentissimus ejus
conditor. Promisit enim, nec mentiri potest; et quibus fidem hinc
quoque faceret, multa sua, et non promissa, et promissa jam fecit.
2. Ipse est enim, qui in principio condidit mundum, plenum bonis
omnibus visibilibus atque intelligibilibus rebus, in quo nihil melius
instituit quam spiritus, quibus intelligentiam dedit, et suae
contemplationis habiles capacesque sui praestitit, atque una societate
devinxit, quam sanctam et supernam dicimus civitatem, in qua res qua
sustententur beatique sint, Deus ipse illis est, tanquam vita
victusque communis. Qui liberum arbitrium eidem intellectuali naturae
tribuit tale, ut si vellet, desereret Deum, beatitudinem scilicet
suam, continuo miseria secutura . Qui cum praesciret angelos quosdam
per elationem, qua ipsi sibi ad beatam vitam sufficere vellent, tanti
boni desertores futuros, non eis ademit hanc potestatem, potentius et
melius esse judicans etiam de malis bene facere, quam mala esse non
sinere . Quae omnino nulla essent, nisi natura mutabilis, quamvis
bona, et a summo Deo atque incommutabili bono, qui bona omnia
condidit, instituta, peccando ea sibi ipsi fecisset. Quo etiam
peccato suo teste convincitur, bonam conditam se esse naturam. Nisi
enim magnum et ipsa, licet non aequale Conditori, bonum esset,
profecto desertio Dei tanquam luminis sui malum ejus esse non posset .
Nam sicut caecitas oculi vitium est, et idem ipsum indicat ad lumen
videndum oculum esse creatum, ac per hoc etiam ipso vitio suo
excellentius ostenditur caeteris membris membrum capax luminis (non
enim alia causa esset vitium ejus carere lumine): ita natura quae
fruebatur Deo, optimam se institutam docet etiam ipso vitio, quo ideo
misera est, quia non fruitur Deo; qui casum angelorum voluntarium
justissima poena sempiternae infelicitatis obstrinxit, atque in eo
summo bono permanentibus caeteris, ut de sua sine fine permansione
certi essent, tanquam ipsius praemium permansionis dedit. Qui fecit
hominem ipsum etiam rectum cum eodem libero arbitrio, terrenum quidem
animal, sed coelo dignum, si suo cohaereret auctori: miseria
similiter, si eum desereret, secutura, qualis naturae hujusmodi
conveniret. Quem similiter cum praevaricatione legis Dei per Dei
desertionem peccaturum esse praesciret, nec illi ademit liberi arbitrii
potestatem, simul praevidens, quid boni de malo ejus esset ipse
facturus, qui de mortali progenie merito justeque damnata tantum
populum gratia sua colligit, ut inde suppleat, et instauret partem
quae lapsa est angelorum; ac sic illa dilecta et superna civitas non
fraudetur suorum numero civium, quin etiam fortassis et uberiore
laetetur .
|
|
