|
1. Quid jam respondeam de capillis atque unguibus? Semel quippe
intellecto ita nihil periturum esse de corpore, ut deforme nihil sit in
corpore, simul intelligitur ea quae deformem factura fuerant
enormitatem, massae ipsi accessura esse, non locis in quibus membrorum
forma turpetur. Velut si de limo vas fieret, quod rursus in eumdum
limum redactum totum de toto iterum fieret, non esset necesse ut illa
pars limi, quae in ansa fuerat, ad ansam rediret, aut quae fundum
fecerat, ipsa rursus faceret fundum; dum tamen totum reverteretur in
totum, id est, totus ille limus in totum vas nulla sui perdita parte
remearet. Quapropter si capilli toties tonsi unguesve desecti ad loca
sua deformiter redeunt, non redibunt: nec tamen cuique resurgenti
peribunt, quia in eamdem carnem, ut quemcumque ibi locum corporis
teneant, servata partium congruentia, materiae mutabilitate
vertentur. Quamvis quod ait Dominus, Capillus capitis vestri non
peribit (Luc. XXI, 18), non de longitudine, sed de numero
capillorum dictum multo aptius possit intelligi. Unde et alibi dicit,
Capilli capitis vestri numerati sunt omnes (Luc. XII, 7).
Neque hoc ideo dixerim, quod aliquid existimem corpori cuiquam
periturum, quod naturaliter inerat; sed quod deforme natum fuerat
(non utique ob aliud, nisi ut hinc quoque ostenderetur, quam sit
poenalis conditio ista mortalium), sic esse rediturum, ut servata
integritate substantiae, deformitas pereat. Si enim statuam potest
artifex homo, quam propter aliquam causam deformem fecerat, conflare,
et pulcherrimam reddere, ita ut nihil inde substantiae, sed sola
deformitas pereat, ac si quid in illa figura priore indecenter
exstabat, nec parilitate partium congruebat, non de toto, unde
fecerat, amputare atque separare, sed ita conspergere universo atque
miscere, ut nec foeditatem faciat, nec minuat quantitatem; quid de
omnipotente Artifice sentiendum est? Ergone non poterit quasque
deformitates humanorum corporum, non modo usitatas, verum etiam raras
atque monstrosas, quae huic miserae vitae congruunt, abhorrent autem
ab illa futura felicitate sanctorum, sic auferre ac perdere, ut
quascumque earum faciunt, etsi naturalia, tamen indecora excrementa
substantiae corporalis, nulla ejus diminutione tollantur?
2. Ac per hoc non est macris pinguibusve metuendum, ne ibi etiam
tales sint, quales, si possent, nec hic esse voluissent. Omnis enim
corporis pulchritudo est partium congruentia cum quadam coloris
suavitate. Ubi autem non est partium congruentia, aut ideo quid
offendit, quia pravum est , aut ideo quia parum, aut ideo quia
nimium. Proinde nulla erit deformitas, quam facit incongruentia
partium, ubi et quae prava sunt corrigentur; et quod minus est quam
decet, unde Creator novit, inde supplebitur; et quod plus est quam
decet, materiae servata integritate, detrahetur. Coloris porro
suavitas quanta erit, ubi justi fulgebunt sicut sol in regno Patris
sui (Matth. XIII, 43)? Quae claritas in Christi corpore,
cum resurrexit, ab oculis discipulorum potius abscondita fuisse, quam
defuisse credenda est. Non enim eam ferret humanus atque infirmus
aspectus, quando ille a suis ita deberet attendi, ut posset agnosci.
Quo pertinuit etiam, ut contrectantibus ostenderet suorum vulnerum
cicatrices; ut etiam cibum potumque sumeret, non alimentorum
indigentia, sed ea qua et hoc poterat potestate. Cum autem aliquid
non videtur, quamvis adsit, a quibus alia, quae pariter adsunt,
videntur, sicut illam claritatem dicimus adfuisse non visam, a quibus
alia videbantur, AORASIA graece dicitur: quod nostri
interpretes latine dicere non valentes, in libro Geneseos caecitatem
interpretati sunt. Hanc enim passi sunt Sodomitae, quando quaerebant
ostium justi viri, nec poterant invenire (Gen. XIX, 11).
Quae si caecitas fuisset, qua fit ut nihil possit videri, non ostium
quo ingrederentur, sed duces itineris a quibus inde abducerentur,
inquirerent .
3. [XX.] Nescio quo autem modo sic afficimur amore martyrum
beatorum, ut velimus in illo regno in eorum corporibus videre vulnerum
cicatrices, quae pro Christi nomine pertulerunt: et fortasse
videbimus. Non enim deformitas in eis, sed dignitas erit, et
quaedam, quamvis in corpore, non corporis, sed virtutis pulchritudo
fulgebit. Nec ideo tamen si aliqua martyribus amputata et ablata sunt
membra, sine ipsis membris erunt in resurrectione mortuorum, quibus
dictum est, Capillus capitis vestri non peribit. Sed si hoc decebit
in illo novo saeculo, ut indicia gloriosorum vulnerum in illa immortali
carne cernantur, ubi membra, ut praeciderentur, percussa vel secta
sunt, ibi cicatrices, sed tamen eisdem membris redditis, non
perditis, apparebunt. Quamvis itaque omnia quae acciderunt corpori
vitia, tunc non erunt; non sunt tamen deputanda vel appellanda vitia
virtutis indicia.
|
|
