|
Praeter haec autem mala hujus vitae bonis malisque communia, habent in
ea justi etiam proprios quosdam labores suos, quibus adversus vitia
militant, et in talium praeliorum tentationibus periculisque
versantur. Aliquando enim concitatius, aliquando remissius, non
tamen desinit caro concupiscere adversus spiritum, et spiritus adversus
carnem, ut non ea quae volumus faciamus (Galat. V, 17), omnem
malam concupiscentiam consumendo; sed eam nobis, quantum divinitus
adjuti possumus, non ei consentiendo subdamus, vigiliis continuis
excubantes, ne opinio veri similis fallat, ne decipiat sermo
versutus, ne se tenebrae alicujus erroris offundant, ne quod bonum est
malum, aut quod malum est bonum esse credatur, ne ab his quae agenda
sunt metus revocet, ne in ea quae agenda non sunt cupido praecipitet,
ne super iracundiam sol occidat (Ephes. IV, 26), ne
inimicitiae provocent ad retributionem mali pro malo, ne absorbeat in
honesta vel immoderata tristitia, ne impertiendorum beneficiorum
ingerat mens ingrata torporem, ne maledicis rumoribus bona conscientia
fatigetur, ne temeraria de alio suspicio nos nostra decipiat, ne
aliena de nobis falsa nos frangat, ne regnet peccatum in nostro mortali
corpore ad obediendum desideriis ejus, ne membra nostra exibeantur
iniquitatis arma peccato (Rom. VI, 12, 13), ne oculus
sequatur concupiscentiam, ne vindicandi cupiditas vineat, ne in eo
quod male delectat, vel visio vel cogitatio remoretur, ne improbum aut
indecens verbum libenter audiatur, ne fiat quod non licet, etiamsi
libet, ne in hoc bello laborum periculorumque plenissimo vel de viribus
nostris speretur facienda victoria, vel viribus nostris facta
tribuatur, sed ejus gratiae, de quo ait Apostolus: Gratias autem
Deo, qui dat nobis victoriam per Dominum nostrum Jesum Christum
(I Cor. XV, 57). Qui et alio loco, In his, inquit,
omnibus supervincimus per eum qui dilexit nos (Rom. VIII,
37). Sciamus tamen quantalibet virtute praeliandi vitiis
repugnemus, vel etiam vitia superemus et subjugemus, quamdiu sumus in
hoc corpore, nobis deesse non posse unde dicamus Deo, Dimitte nobis
debita nostra (Matth. VI, 12). In illo autem regno ubi semper
cum corporibus immortalibus erimus, nec praelia nobis erunt ulla, nec
debita; quae nusquam et nunquam essent, si natura nostra, sicut recta
creata est, permaneret. Ac per hoc etiam noster iste conflictus, in
quo periclitamur, et de quo nos victoria novissima cupimus liberari,
ad vitae hujus mala pertinet, quam tot tantorumque testimonio malorum
probamus esse damnatam.
|
|
