|
Tantum sane huic, velut numini tribuunt, quam Fortunam vocant, ut
simulacrum ejus, quod a matronis dedicatum est (et appellata est
Fortuna muliebris [Liv. l. 2]), etiam locutum esse memoriae
commendaverint (Plutarch. in Coriolano et lib. de Fortuna
Romam.), atque dixisse non semel, sed iterum, quod eam rite
matronae dedicaverint. Quod quidem si verum sit, mirari nos non
oportet. Non enim malignis daemonibus etiam sic difficile est
fallere, quorum artes atque versutias hinc potius isti advertere
debuerunt, quod illa dea locuta est, quae fortuitu accidit, non quae
meritis venit. Fuit enim Fortuna loquax, et muta Felicitas; utquid
aliud , nisi ut homines recte vivere non curarent, conciliata sibi
Fortuna, quae illos sine ullis bonis meritis faceret fortunatos? Et
certe si Fortuna loquitur, non saltem muliebris, sed virilis potius
loqueretur, ut non ipsae, quae simulacrum dedicaverunt, putarentur
tantum miraculum muliebri loquacitate finxisse.
|
|
