|
Ista nobis reddita ratione, multo facilius eis, quorum cor non nimis
obduruit, persuadebimus fortasse quod volumus. Si enim jam humana
infirmitas sensit, nonnisi ab aliquo Deo dari posse felicitatem; et
hoc senserunt homines qui tam multos colebant deos, in quibus et ipsum
eorum regem Jovem; quia ejus nomen, a quo daretur felicitas,
ignorabant, ideo ipsius rei nomine, quam credebant ab illo dari, eum
appellare voluerunt: satis ergo judicarunt , nec ab ipso Jove dari
posse felicitatem, quem jam colebant; sed utique ab illo quem nomine
ipsius felicitatis colendum esse censebant. Confirmo prorsus a quodam
Deo, quem nesciebant, eos credidisse dari felicitatem: ipse ergo
quaeratur, ipse colatur, et sufficit. Repudietur strepitus
innumerabilium daemoniorum: illi non sufficiat hic Deus, cui non
sufficit munus ejus. Illi, inquam, non sufficiat ad colendum Deus
dator felicitatis, cui non sufficit ab accipiendum ipsa felicitas.
Cui autem sufficit (non enim habet homo quid amplius optare debeat),
serviat uni Deo datori felicitatis. Non est ipse quem nominant
Jovem. Nam si eum datorem felicitatis agnoscerent, non utique
alium, vel aliam, a qua daretur felicitas, nomine ipsius Felicitatis
inquirerent; neque ipsum Jovem cum tantis injuriis colendum putarent.
Iste alienarum dicitur adulter uxorum, iste pueri pulchri impudicus
amator et raptor.
|
|
