|
Huic igitur cupiditati melius resistitur sine dubitatione, quam
ceditur. Tanto enim quisque est Deo similior, quanto est ab hac
immunditia mundior. Quae in hac vita etsi non funditus eradicatur ex
corde, quia etiam bene proficientes animos tentare non cessat; saltem
cupiditas gloriae superetur dilectione justitiae : ut si alicubi
jacent, quae apud quosque improbantur, si bona, si recta sunt, etiam
ipse amor humanae laudis erubescat, et cedat amori veritatis. Tam
enim est hoc vitium inimicum piae fidei, si major in corde sit
cupiditas gloriae quam Dei timor vel amor, ut Dominus diceret,
Quomodo potestis credere, gloriam ab invicem exspectantes, et gloriam
quae a solo Deo est non quaerentes (Joan. V, 44)? Item de
quibusdam, qui in eum crediderant, et verebantur palam confiteri, ait
Evangelista: Dilexerunt gloriam hominum magis quam Dei (Id.
XII, 43). Quod sancti Apostoli non fecerunt: qui cum in his
locis praedicarent Christi nomen, ubi non solum improbabatur (sicut
ille ait, Jacentque ea semper, quae apud quosque improbantur),)
verum etiam summae detestationis habebatur; tenentes quod audierant a
bono Magistro eodemque medico mentium, Si quis me negaverit coram
hominibus, negabo eum coram Patre meo, qui in coelis est, et coram
Angelis Dei (Matth. X, 33; Luc. XII, 9); inter
maledicta et opprobria, inter gravissimas persecutiones crudelesque
poenas non sunt deterriti a praedicatione salutis humanae tanto fremitu
offensionis humanae. Et quod eos divina facientes atque dicentes
divineque viventes, debellatis quodammodo cordibus duris, atque
introducta pace justitiae, ingens in Ecclesia Christi gloria
consecuta est; non in ea tanquam in suae virtutis fine quieverunt: sed
eam quoque ipsam ad Dei gloriam referentes, cujus gratia tales erant,
isto quoque fomite eos, quibus consulebant, ad amorem illius, a quo
et ipsi tales fierent, accendebant. Namque ne propter humanam gloriam
boni essent, docuerat eos Magister illorum, dicens: Cavete facere
justitiam vestram coram hominibus, ut videamini ab eis; alioquin
mercedem non habebitis apud Patrem vestrum, qui in coelis est
(Matth. VI, 1). Sed rursus ne hoc perverse intelligentes
hominibus placere metuerent, minusque prodessent latendo quod boni
sunt, demonstrans quo fine innotescere deberent, Luceant, inquit,
opera vestra coram hominibus, ut videant bona facta vestra, et
glorificent Patrem vestrum, qui in coelis est (Id. V, 16).
Non ergo, ut videamini ab eis, id est hac intentione ut eos ad vos
converti velitis, quia non per vos aliquid estis: sed ut glorificent
Patrem vestrum, qui in coelis est, ad quem conversi fiant quod estis
. Hos secuti sunt martyres, qui Scaevolas, et Curtios, et
Decios, non sibi inferendo poenas, sed illatas ferendo, et virtute
vera, quoniam vera pietate, et innumerabili multitudine superarunt.
Sed cum illi essent in civitate terrena, quibus propositus erat omnium
pro illa officiorum finis, incolumitas ejus, et regnum non in coelo,
sed in terra; non in vita aeterna; sed in decessione morientium et
successione moriturorum: quid aliud amarent quam gloriam, qua volebant
etiam post mortem tanquam vivere in ore laudantium?
|
|
