|
Solent philosophi, qui finem boni humani in ipsa virtute constituunt,
ad ingerendum pudorem quibusdam philosophis, qui virtutes quidem
probant, sed eas voluptatis corporalis fine metiuntur, et illam per se
ipsam putant appetendam, istas propter ipsam, tabulam quamdam verbis
pingere, ubi voluptas in sella regali quasi delicata quaedam regina
considat; eique virtutes famulae subjiciantur, observantes ejus
nutum, ut faciant quod illa imperaverit: quae prudentiae jubeat, ut
vigilanter inquirat, quomodo voluptas regnet, et salva sit; justitiae
jubeat, ut praestet beneficia quae potest ad comparandas amicitias
corporalibus commodis necessarias; nulli faciat injuriam, ne offensis
legibus voluptas vivere secura non possit; fortitudini jubeat, ut, si
dolor corpori acciderit, qui non compellat in mortem, teneat dominam
suam, id est voluptatem, fortiter in animi cogitatione, ut per
pristinarum deliciarum suarum recordationem mitiget praesentis doloris
aculeos; temperantiae jubeat, ut tantum capiat alimentorum, et, si
qua delectant, ne per immoderationem noxium aliquid valetudinem
turbet, et voluptas, quam etiam in corporis sanitate Epicurei maximam
ponunt, graviter offendatur. Ita virtutes cum tota suae gloriae
dignitate tanquam imperiosae cuidam et inhonestae mulierculae servient
voluptati. Nihil hac pictura dicunt esse ignominiosius et deformius,
et quod minus ferre bonorum possit aspectus: et verum dicunt. Sed non
existimo satis debiti decoris esse picturam, si etiam talis fingatur,
ubi virtutes humanae gloriae serviant. Licet enim ista gloria delicata
mulier non sit, inflata tamen est, et multum inanitatis habet. Unde
non ei digne servit soliditas quaedam firmitasque virtutum, ut nihil
provideat prudentia, nihil distribuat justitia, nihil toleret
fortitudo, nihil temperantia moderetur, nisi unde placeatur hominibus
et ventosae gloriae serviatur. Nec illi se ab ista foeditate
defenderint, qui, cum aliena spernant judicia velut gloriae
contemptores, sibi sapientes videntur et sibi placent. Nam eorum
virtus, si tamen ulla est, alio modo quodam humanae subditur laudi:
neque enim ipse qui sibi placet, homo non est. Qui autem vera pietate
in Deum, quem diligit, credit et sperat, plus intendit in ea, in
quibus sibi displicet, quam in ea, si qua in illo sunt, quae non tam
ipsi quam veritati placent: neque id tribuit, unde jam potest
placere, nisi ejus misericordiae, cui metuit displicere; de his
sanatis gratias agens, de illis sanandis preces fundens.
|
|
