|
Neque enim nos christianos quosdam imperatores ideo felices dicimus,
quia vel diutius imperarunt, vel imperantes filios morte placida
reliquerunt, vel hostes reipublicae domuerunt, vel inimicos cives
adversus se insurgentes et cavere et opprimere potuerunt. Haec et alia
vitae hujus aerumnosae vel munera, vel solatia, quidam etiam cultores
daemonum accipere meruerunt, qui non pertinent ad regnum Dei, quo
pertinent isti: et hoc ipsius misericordia factum est, ne ab illo
ista, qui in eum crederent, velut summa bona desiderarent. Sed
felices eos dicimus, si juste imperant, si inter linguas sublimiter
honorantium et obsequia nimis humiliter salutantium non extolluntur,
sed se homines esse meminerunt; si suam potestatem ad Dei cultum
maxime dilatandum majestati ejus famulam faciunt; si Deum timent,
diligunt, colunt; si plus amant illud regnum, ubi non timent habere
consortes; si tardius vindicant, facile ignoscunt; si eamdem
vindictam pro necessitate regendae tuendaeque reipublicae, non pro
saturandis inimicitiarum odiis exserunt ; si eamdem veniam non ad
impunitatem iniquitatis, sed ad spem correctionis indulgent; si, quod
aspere coguntur plerumque decernere, misericordiae lenitate et
beneficiorum largitate compensant; si luxuria tanto eis est
castigatior, quanto posset esse liberior; si malunt cupiditatibus
pravis, quam quibuslibet gentibus imperare: et si haec omnia faciunt,
non propter ardorem inanis gloriae, sed propter charitatem felicitatis
aeternae: si pro suis peccatis, humilitatis et miserationis et
orationis sacrificium Deo suo vero immolare non negligunt. Tales
christianos imperatores dicimus esse felices interim spe, postea re
ipsa futuros, cum id, quod exspectamus, advenerit.
|
|
