|
1. Quapropter, ut omittam caetera, et hoc solum pertractem, quod
nobiscum daemones dixit habere commune, id est animi passiones, si
omnia quatuor elementa suis animalibus plena sunt, immortalibus ignis
et aer, mortalibus aqua et terra; quaero cur animi daemonum passionum
turbellis et tempestatibus agitentur? Perturbatio est enim, quae
graece PATOS dicitur: unde illa voluit vocare animo passiva; quia
verbum, de verbo PATOS, passio diceretur motus animi contra
rationem . Cur ergo sunt ista in animis daemonum, quae in pecoribus
non sunt? Quoniam, si quid in pecore simile apparet, non est
perturbatio; quia non est contra rationem, qua pecora carent. In
hominibus autem ut sint istae perturbationes, facit hoc stultitia, vel
miseria. Nondum enim sumus in illa perfectione sapientiae beati, quae
nobis ab hac mortalitate liberatis in fine promittitur. Deos vero ideo
dicunt istas perturbationes non perpeti, quia non solum aeterni, verum
etiam beati sunt. Easdem quippe animas rationales etiam ipsos habere
perhibent, sed ab omni labe ac peste purissimas. Quamobrem si
propterea dii non perturbantur, quod animalia sunt beata, non misera;
et propterea pecora non perturbantur, quod animalia sunt, quae nec
beata possunt esse, nec misera: restat ut daemones sicut homines ideo
perturbentur, quod animalia sunt non beata, sed misera.
2. [XVII.] Qua igitur insipientia, vel potius amentia per
aliquam religionem daemonibus subdimur, cum per veram religionem ab ea
vitiositate, qua illis sumus similes, liberemur? Cum enim daemones,
quod et iste Apuleius, quamvis eis plurimum parcat, et divinis
honoribus dignos censeat, tamen cogitur confiteri, ira instigentur;
nobis vera religio praecipit, ne ira instigemur, sed ei potius
resistamus. Cum daemones donis invitentur, nobis vera religio
praecipit, ne cuiquam donorum acceptione faveamus. Cum daemoes
honoribus mulceantur, nobis vera religio praecipit, ut talibus nullo
modo moveamur. Cum daemones quorumdam hominum osores, quorumdam
amatores sint, non prudenti tranquilloque judicio, sed animo, ut
appellat ipse, passivo; nobis vera religio praecipit, ut inimicos
nostros etiam diligamus (Matth. V, 44). Postremo omnem motum
cordis et salum mentis, omnesque turbellas et tempestates animi,
quibus daemones aestuare atque fluctuare asserit, nos vera religio
deponere jubet. Quae igitur causa est, nisi stultitia errorque
miserabilis , ut ei te facias venerando humilem, cui te cupias vivendo
dissimilem; et religione colas, quem imitari nolis, cum religionis
summa sit imitari quem colis!
|
|
