|
Sed nunc de his agimus, quos in natura propria descripsit inter deos
et homines genere animalia, mente rationalia, animo passiva, corpore
aeria, tempore aeterna. Nempe cum prius deos in sublimi coelo,
homines autem in terra infima disjunctos locis, et naturae dignitate
secerneret, ita conclusit: Habetis, inquit, interim bina animalia;
deos ab hominibus plurimum differentes, loci sublimitate, vitae
perpetuitate, naturae perfectione; nullo inter se propinquo
communicatu, cum et habitacula summa ab infimis tanta intercapedo
fastigii dispescat ; et vivacitas illic aeterna et indefecta sit, hic
caduca et subcisiva; et ingenia illa ad beatitudinem sublimata, haec
ad miserias infimata (De deo Socratis). Hic terna video
commemorata contraria de duabus naturae partibus ultimis, id est summis
atque infimis. Nam tria quae proposuit de diis laudabilia, eadem
repetivit, aliis quidem verbis, ut eis alia tria adversa ex hominibus
redderet. Tria deorum haec sunt: loci sublimitas, vitae
perpetuitas, perfectio naturae. Haec aliis verbis ita repetivit, ut
eis tria contraria humanae conditionis opponeret: Cum et habitacula,
inquit, summa ab infimis tanta intercapedo fastigii dispescat: quia
dixerat loci sublimitatem. Et vivacitas illic, inquit, aeterna et
indefecta sit, hic caduca et subcisiva: quia dixerat vitae
perpetuitatem. Et ingenia illa, inquit, ad beatitudinem sublimata,
haec ad miserias infimata: quia dixerat naturae perfectionem. Tria
igitur ab eo posita sunt deorum, id est, locus sublimis, aeternitas,
beatitudo: et his contraria tria hominum, id est, locus infimus,
mortalitas, miseria.
|
|
