|
1. Si autem, quod multo credibilius et probabilius disputatur,
omnes homines, quamdiu mortales sunt, etiam miseri sint necesse est,
quaerendus est medius, qui non solum homo, verum etiam Deus sit; ut
homines ex mortali miseria ad beatam immortalitatem hujus medii beata
mortalitas interveniendo perducat. Quem neque non fieri mortalem
oportebat, neque permanere mortalem. Mortalis quippe factus est, non
infirmata Verbi divinitate, sed carnis infirmitate suscepta: non
autem permansit in ipsa carne mortalis, quam resuscitavit a mortuis:
quoniam ipse fructus est mediationis ejus, ut nec ipsi, propter quos
liberandos mediator effectus est, in perpetua vel carnis morte
remanerent. Proinde mediatorem inter nos et Deum, et mortalitatem
habere oportuit transeuntem, et beatitudinem permanentem: ut per id
quod transit, congrueret morituris; et ad id quod permanet,
transferret ex mortuis. Boni igitur Angeli inter miseros mortales et
beatos immortales medii esse non possunt; quia ipsi quoque et beati et
immortales sunt: possunt autem medii esse angeli mali quia immortales
sunt cum illis, miseri cum istis. His contrarius est Mediator
bonus, qui adversus eorum immortalitatem et miseriam, et mortalis esse
ad tempus voluit, et beatus in aeternitate persistere potuit: ac sic
eos et immortales superbos, et miseros noxios, ne immortalitatis
jactantia seducerent ad miseriam, et suae mortis humilitate et suae
beatitudinis benignitate destruxit in eis, quorum corda per suam fidem
mundans, ab illorum immundissima dominatione liberavit.
2. Homo itaque mortalis et miser longe sejunctus ab immortalibus et
beatis, quid eligat medium, per quod immortalitati et beatitudini
copuletur? Quod possit delectare in daemonum immortalitate, miserum
est: quod possit offendere in Christi mortalitate, jam non est. Ibi
ergo cavenda est miseria sempiterna: hic mors timenda non est, quae
esse non potuit sempiterna, et beatitudo amanda est sempiterna. Ad
hoc quippe se interponit medius immortalis et miser, ut ad
immortalitatem beatam transire non sinat, quoniam persistit quod
impedit, id est ipsa miseria: ad hoc autem se interposuit mortalis et
beatus, ut mortalitate transacta, et ex mortuis faceret immortales,
quod in se resurgendo monstravit, et ex miseris beatos, unde nunquam
ipse discessit. Alius est ergo medius malus, qui separat amicos;
alius bonus, qui reconciliat inimicos. Et ideo multi sunt medii
separatores, quia multitudo quae beata est, unius Dei participatione
fit beata; cujus participationis privatione misera multitudo malorum
angelorum, quae se opponit potius ad impedimentum, quam interponit ad
beatitudinis adjutorium, etiam ipsa multitudine obstrepit quodammodo,
ne possit ad illud unum beatificum bonum perveniri, ad quod ut
perduceremur, non multis, sed uno mediatore opus erat; et hoc eo
ipso, cujus participatione simus beati, hoc est Verbo Dei non
facto, per quod facta sunt omnia. Nec tamen ob hoc mediator est,
quia Verbum: maxime quippe immortale et maxime beatum Verbum longe
est a mortalibus miseris; sed mediator per quod homo: eo ipso utique
ostendens ad illud non solum beatum, verum etiam beatificum bonum non
oportere quaeri alios mediatores, per quos arbitremur nobis
perventionis gradus esse moliendos; quia beatus et beatificus Deus
factus particeps humanitatis nostrae compendium praebuit participandae
divinitatis suae. Neque enim nos a mortalitate et miseria liberans ad
Angelos immortales beatosque ita perducit, ut eorum participatione
etiam nos immortales et beati simus; sed ad illam Trinitatem, cujus
et Angeli participatione beati sunt. Ideo quando in forma servi
(Philipp. II, 7), ut mediator esset, infra Angelos esse
voluit, in forma Dei supra Angelos mansit: idem in inferioribus via
vitae, qui in superioribus vita.
|
|
