|
His igitur Angelis bonis omnis corporalium temporaliumque rerum
scientia, qua inflantur daemones, vilis est: non quod earum ignari
sint, sed quod illis Dei, qua sanctificantur, charitas chara est,
prae cujus non tantum incorporali, verum etiam incommutabili et
ineffabili pulchritudine, cujus sancto amore inardescunt, omnia quae
infra sunt, et quod illud est non sunt, seque ipsos inter illa
contemnunt, ut ex toto, quod boni sunt, eo bono, ex quo boni sunt,
perfruantur. Et ideo certius etiam temporalia et mutabilia ista
noverunt; quia eorum principales causas in Verbo Dei conspiciunt,
per quod factus est mundus: quibus causis quaedam probantur, quaedam
reprobantur, cuncta ordinantur. Daemones autem non aeternas temporum
causas et quodammodo cardinales in Dei Sapientia contemplantur; sed
quorumdam signorum nobis occultorum majore experientia multo plura quam
homines futura prospiciunt. Dispositiones quoque suas aliquando
praenuntiant. Denique saepe isti, nunquam illi omnino falluntur.
Aliud est enim temporalibus temporalia et mutabilibus mutabilia
conjectare, eisque temporalem et mutabilem modum suae voluntatis et
facultatis inserere, quod daemonibus certa ratione permissum est:
aliud autem in aeternis atque incommutabilibus Dei legibus, quae in
ejus Sapientia vivunt, mutationes temporum praevidere, Deique
voluntatem, quae tam certissima quam potentissima est omnium ,
Spiritus ejus participatione cognoscere; quod sanctis Angelis recta
discretione donatum est. Itaque non solum aeterni, verum etiam beati
sunt. Bonum autem quo beati sunt, Deus illis est, a quo creati
sunt. Illius quippe indeclinabiliter participatione et contemplatione
perfruuntur.
|
|
