|
Proinde lex Dei, quae in edictis data est Angelorum, in qua unus
Deus deorum religione sacrorum jussus est coli, alii vero quilibet
prohibiti, in Arca erat posita, quae Arca testimonii nuncupata est.
Quo nomine satis significatur, non Deum, qui per illa omnia
colebatur, circumcludi solere vel contineri loco, cum responsa ejus et
quaedam humanis sensibus darentur signa ex illius Arcae loco, sed
voluntatis ejus hinc testimonia perhiberi. Quod etiam ipsa lex erat in
tabulis conscripta lapideis, et in Arca, ut dixi, posita; quam
tempore peregrinationis in eremo, cum Tabernaculo quod similiter
appellatum est Tabernaculum testimonii, cum debita sacerdotes
veneratione portabant: signumque erat, quod per diem nubes apparebat,
quae sicut ignis nocte fulgebat (Exod. XIII, 21) quae nubes
cum moveretur, castra movebantur; et ubi staret, castra ponebantur
(Id. XL, 34, 35). Reddita sunt autem illi legi magni
miraculi testimonia, praeter ista quae dixi, et praeter voces quae ex
illius Arcae loco edebantur. Nam cum terram promissionis intrantibus
eadem Arca transiret Jordanem, fluvius ex parte superiore
subsistens, et ex inferiore decurrens, et ipsi et populo siccum
praebuit transeundi locum (Josue III, 16, 17). Deinde
civitatis, quae prima hostilis occurrit, more Gentium deos plurimos
colens, septies eadem Arca circumacta, muri repente ceciderunt,
nulla manu oppugnati, nullo ariete percussi (Id. VI, 20).
Post haec etiam cum jam in terra promissionis essent, et eadem Arca
propter eorum peccata fuisset ab hostibus capta, hi qui eam ceperant,
in templo Dei sui, quem prae caeteris colebant, honorifice
collocarunt, abeuntesque clauserunt, apertoque postridie, simulacrum
cui supplicabant, invenerunt collapsum deformiterque confractum.
Deinde ipsi prodigiis acti, deformiusque puniti, Arcam divini
testimonii populo, unde ceperant, reddiderunt. Ipsa autem redditio
qualis fuit? Imposuerunt eam plaustro, eique juvencas, a quibus
vitulos sugentes abstraxerant, subjunxerunt, et eas quo vellent ire
siverunt, etiam hinc vim divinam explorare cupientes. At illae sine
homine duce atque rectore, ad Hebraeos viam pertinaciter gradientes,
nec revocatae mugitibus esurientium filiorum, magnum sacramentum suis
cultoribus reportarunt (I Reg. IV-VI). Haec atque hujusmodi
Deo parva sunt, sed magna terrendis salubriter erudiendisque
mortalibus. Si enim philosophi, praecipueque Platonici, rectius
caeteris sapuisse laudantur, sicut paulo ante commemoravi, quod
devinam providentiam haec quoque rerum infirma atque terrena
administrare docuerunt, numerosarum testimonio pulchritudinum, quae
non solum in corporibus animalium, verum in herbis etiam fenoque
gignuntur: quanto evidentius haec attestantur divinitati, quae ad
horam praedicationis ejus fiunt, ubi ea religio commendatur quae
omnibus coelestibus, terrestribus, infernis sacrificari vetat, uni
Deo tantum jubens, qui solus diligens et dilectus beatos facit,
eorumque sacrificiorum tempora imperata praefiniens, eaque per meliorem
sacerdotem in melius mutanda praedicens, non ista se appetere, sed per
haec alia potiora significare testatur; non ut ipse his honoribus
sublimetur, sed ut nos ad eum colendum, eique cohaerendum igne amoris
ejus accensi, quod nobis, non illi, bonum est, excitemur.
|
|
