|
Vera pietate homines Dei aeriam potestatem inimicam contrariamque
pietati exorcizando ejiciunt, non placando; omnesque tentationes
adversitatis ejus vincunt orando, non ipsam, sed suum Deum adversus
ipsam. Non enim aliquem vincit, aut subjugat, nisi societate
peccati. In ejus ergo nomine vincitur, qui hominem assumpsit,
egitque sine peccato, ut in ipso sacerdote ac sacrificio fieret
remissio peccatorum, id est per Mediatorem Dei et hominum hominem
Christum Jesum, per quem facta peccatorum purgatione reconciliamur
Deo. Non enim nisi peccatis homines separantur a Deo, quorum in hac
vita non fit nostra virtute, sed divina miseratione purgatio; per
indulgentiam illius, non per nostram potentiam. Quia et ipsa
quantulacumque virtus, quae dicitur nostra, illius est nobis bonitate
concessa. Multum autem nobis in hac carne tribueremus, nisi usque ad
ejus depositionem sub venia viveremus. Propterea ergo nobis per
Mediatorem praestita est gratia, ut polluti carne peccati carnis
peccati similitudine mundaremur. Hac Dei gratia, qua in nos ostendit
magnam misericordiam suam, et in hac vita per fidem regimur, et post
hanc vitam per ipsam speciem incommutabilis veritatis ad perfectionem
plenissimam perducemur.
|
|
