|
Hujus sacramenti fide etiam justi antiqui mundari pie vivendo
potuerunt, non solum antequam lex populo Hebraeo daretur (neque enim
eis praedicator Deus vel Angeli defuerunt), sed ipsius quoque legis
temporibus, quamvis in figuris rerum spiritualium habere videretur
promissa carnalia, propter quod vetus dicitur Testamentum. Nam et
Prophetae tunc erant, per quos, sicut per Angelos, eadem promissio
praedicata est: et ex illorum numero erat, cujus tam magnam divinamque
sententiam de boni humani fine paulo ante commemoravi, Mihi autem
adhaerere Deo, bonum est. In quo plane psalmo duorum
Testamentorum, quae dicuntur vetus et novum, satis est declarata
distinctio. Propter carnales enim terrenasque promissiones, cum eas
impiis abundare perspiceret, dicit pedes suos pene fuisse commotos, et
effusos in lapsum propemodum gressus suos, tanquam frustra Deo ipse
servisset, cum ea felicitate, quam de illo exspectabat, contemptores
ejus florere perspiceret; seque in rei hujus inquisitione laborasse,
volentem cur ita esset apprehendere, donec intraret in sanctuarium
Dei, et intelligeret in novissima eorum, qui felices videbantur
erranti. Tunc eos intellexit in eo quod se extulerunt, sicut dicit,
fuisse dejectos, et defecisse ac perisse propter iniquitates suas;
totumque illud culmen temporalis felicitatis ita eis factum tanquam
somnium evigilantis, qui se repente invenit suis quae somniabat
fallacibus gaudiis destitutum. Et quoniam in hac terra vel civitate
terrena magni sibi videbantur, Domine, inquit, in civitate tua
imaginem eorum ad nihilum rediges. Quod huic tamen utile fuerit,
etiam ipsa terrena nonnisi ab uno vero Deo quaerere, in cujus
potestate sunt omnia, satis ostendit, ubi ait, Velut pecus factus
sum apud te, et ego semper tecum. Velut pecus dixit, utique non
intelligens. Ea quippe a te desiderare debui, quae mihi cum impiis
non possunt esse communia; non ea quibus eos cum abundare cernerem,
putavi me incassum tibi servisse, quando et illi haec haberent, qui
tibi servire noluissent. Tamen ego semper tecum, qui etiam in talium
rerum desiderio deos alios non quaesivi. Ac per hoc sequitur:
Tenuisti manum dexterae meae , et in voluntate tua deduxisti me, et
cum gloria assumpsisti me: tanquam ad sinistram cuncta illa
pertineant, quae abundare apud impios cum vidisset, pene collapsus
est. Quid enim mihi est, inquit, in coelo? et a te quid volui super
terram? Reprehendit se ipsum, justeque sibi displicuit: quia cum tam
magnum bonum haberet in coelo (quod post intellexit), rem
transitoriam, fragilem, et quodammodo luteam felicitatem a suo Deo
quaesivit in terra. Defecit, inquit, cor meum et caro mea, Deus
cordis mei: defectu utique bono ab inferioribus ad superna. Unde in
alio psalmo dicitur: Desiderat et deficit anima mea in atria Domini
(Psal. LXXXIII, 3). Item in alio: Defecit in salutare
tuum anima mea (Psal. CXVIII, 81). Tamen cum de utroque
dixisset, id est de corde et carne deficiente, non subjecit, Deus
cordis et carnis meae; sed, Deus cordis mei. Per cor quippe caro
mundatur. Unde dicit Dominus: Mundate quae intus sunt, et quae
foris sunt munda erunt (Matth. XXIII, 26). Partem deinde
suam dicit ipsum Deum, non aliquid ab eo, sed ipsum: Deus,
inquit, cordis mei, et pars mea Deus in saecula: quod inter multa
quae ab hominibus eliguntur, ipse illi placuerit eligendus. Quia
ecce, inquit, qui longe se faciunt a te, peribunt: perdidisti omnem
qui fornicatur abs te; hoc est, qui multorum deorum vult esse
prostibulum. Unde sequitur illud, propter quod et caetera de eodem
psalmo dicenda visa sunt: Mihi autem adhaerere Deo, bonum est: non
longe ire, non per plurima fornicari. Adhaerere autem Deo tunc
perfectum erit, cum totum quod liberandum est, fuerit liberatum.
Nunc vero fit illud quod sequitur: Ponere in Deo spem meam. Spes
enim quae videtur, non est spes: quod enim videt quis, quid sperat?
ait Apostolus. Si autem quod non videmus speramus, per patientiam
exspectamus (Rom. VIII, 24, 25). In hac autem spe nunc
constituti agamus quod sequitur, et simus nos quoque pro modulo nostro
angeli Dei, id est nuntii ejus, annuntiantes ejus voluntatem, et
gloriam gratiamque laudantes. Unde cum dixisset, Ponere in Deo spem
meam: ut annuntiem, inquit, omnes laudes tuas in portis filiae Sion
(Psal. LXXII). Haec est gloriosissima civitas Dei; haec
unum Deum novit et colit: hanc Angeli sancti annuntiaverunt, qui nos
ad ejus societatem invitaverunt, civesque suos in illa esse voluerunt;
quibus non placet ut eos colamus tanquam nostros deos, sed cum eis et
illorum et nostrum Deum; nec eis sacrificemus, sed cum ipsis
sacrificium Deo simus. Nullo itaque dubitante, qui haec deposita
maligna obstinatione considerat, omnes immortales beati, qui nobis non
invident (neque enim, si inviderent, essent beati), sed potius nos
diligunt, ut et nos cum ipsis beati simus; plus nobis favent, plus
adjuvant, quando unum Deum cum illis colimus, Patrem et Filium et
Spiritum sanctum, quam si eos ipsos per sacrificia coleremus.
|
|
